പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

 

 

 

 

​ഷെഖാവത്ത്: “മിണ്ടരുത്! ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ മറവിൽ എന്തൊക്കെ അനാശ്യാസമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായ വിവരമുണ്ട്. എടോ, പിടിക്കടാ ഇവളെയൊക്കെ! എല്ലാവരെയും വണ്ടിയിൽ കയറ്റ്!”

 

 

 

 

​പോലീസുകാർ ബലമായി ശ്രീവല്ലിയുടെയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീകളുടെയും കൈകളിൽ പിടിച്ചു. കാര്യം മനസ്സിലാവാതെ ശ്രീവല്ലി അലറിക്കരഞ്ഞു. “കേശവാ! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ… കേശവാ!”

 

 

 

 

​ഷെഖാവത്ത് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റി. ജീപ്പ് പെട്ടെന്ന് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പാഞ്ഞുപോയി.

​ദൂരെ മാറി നിന്നിരുന്ന കേശവൻ ഇത് കണ്ടതും പരിഭ്രാന്തനായി ഓടിവന്നു. ജീപ്പ് വേഗത കൂട്ടിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അതിന് പിന്നാലെ ഓടി.

 

 

 

 

​കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ! സാറേ… നിർത്തൂ! അവളെ വിടൂ സാറേ!”

​പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കേശവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ ജീപ്പിന് പിന്നാലെ കിലോമീറ്ററുകളോളം ഓടി. പക്ഷേ, ഷെഖാവത്തിന്റെ ജീപ്പ് അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശ്രീവല്ലിയുടെ കരച്ചിൽ ആ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

 

 

 

പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിൽ ഭയന്നുവിറച്ച് ശ്രീവല്ലി നിന്നു. ആ വലിയ മുറിയിൽ ഷെഖാവത്തും അവന്റെ വിശ്വസ്തരായ രണ്ട് പോലീസുകാരും മാത്രമായി.

 

 

 

 

ബാക്കിയെല്ലാവരെയും ഷെഖാവത്ത് പുറത്തേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. ശ്രീവല്ലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മേശയ്ക്കരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഷെഖാവത്തിനെ നോക്കി.