ഷെഖാവത്ത്: “മിണ്ടരുത്! ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ മറവിൽ എന്തൊക്കെ അനാശ്യാസമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായ വിവരമുണ്ട്. എടോ, പിടിക്കടാ ഇവളെയൊക്കെ! എല്ലാവരെയും വണ്ടിയിൽ കയറ്റ്!”
പോലീസുകാർ ബലമായി ശ്രീവല്ലിയുടെയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീകളുടെയും കൈകളിൽ പിടിച്ചു. കാര്യം മനസ്സിലാവാതെ ശ്രീവല്ലി അലറിക്കരഞ്ഞു. “കേശവാ! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ… കേശവാ!”
ഷെഖാവത്ത് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റി. ജീപ്പ് പെട്ടെന്ന് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പാഞ്ഞുപോയി.
ദൂരെ മാറി നിന്നിരുന്ന കേശവൻ ഇത് കണ്ടതും പരിഭ്രാന്തനായി ഓടിവന്നു. ജീപ്പ് വേഗത കൂട്ടിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അതിന് പിന്നാലെ ഓടി.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ! സാറേ… നിർത്തൂ! അവളെ വിടൂ സാറേ!”
പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കേശവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ ജീപ്പിന് പിന്നാലെ കിലോമീറ്ററുകളോളം ഓടി. പക്ഷേ, ഷെഖാവത്തിന്റെ ജീപ്പ് അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശ്രീവല്ലിയുടെ കരച്ചിൽ ആ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിൽ ഭയന്നുവിറച്ച് ശ്രീവല്ലി നിന്നു. ആ വലിയ മുറിയിൽ ഷെഖാവത്തും അവന്റെ വിശ്വസ്തരായ രണ്ട് പോലീസുകാരും മാത്രമായി.
ബാക്കിയെല്ലാവരെയും ഷെഖാവത്ത് പുറത്തേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. ശ്രീവല്ലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മേശയ്ക്കരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഷെഖാവത്തിനെ നോക്കി.
