പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ഷെഖാവത്ത്: “സാർ എന്തിനാ ഇത്ര ചൂടാകുന്നത്? എനിക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ കിട്ടി. ഇനി സാറിന് ഇവളെ കൊണ്ടുപോകാം. കണക്കുകളെല്ലാം തീർത്തു കഴിഞ്ഞു.”

​തകർന്നുപോയ ശ്രീവല്ലിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കേശവൻ സ്റ്റേഷന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ തളർന്ന രൂപവും വാടിയ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ ഉള്ളിൽ പക എരിഞ്ഞു കയറി. സ്റ്റേഷന്റെ പടിയിറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് കേശവൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഷെഖാവത്തിനെ ഒന്നു നോക്കി.

​കേശവൻ: “സാറേ… നിങ്ങൾ ഇന്ന് ചെയ്തതിന് വലിയൊരു വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. പുഷ്പ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതിനൊക്കെ കൃത്യമായി കണക്ക് പറയേണ്ടി വരും. അന്നത്തെക്കാൾ വലിയൊരു ശിക്ഷ അയാൾ സാറിന് കരുതി വെക്കും.”

​ഷെഖാവത്ത് അത് കേട്ട് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചെങ്കിലും, കേശവന്റെ കണ്ണിലെ ആ തിളക്കം അയാളിൽ നേരിയൊരു ഭയം ഉണ്ടാക്കി. കേശവൻ ശ്രീവല്ലിയെ താങ്ങി ജീപ്പിൽ കയറ്റി. ആ യാത്രയിലുടനീളം ശ്രീവല്ലി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ക്രൂരതയുടെ കൈപ്പേറിയ രുചി മായാതെ നിന്നു.

ആ കറുത്ത രാത്രിയിൽ, തകർന്നുപോയ മനസ്സുമായി ശ്രീവല്ലി ബംഗ്ലാവിലെത്തി. അവളുടെ ഉടലിലെ മുറിവുകളേക്കാൾ ആഴത്തിലായിരുന്നു ആത്മാവിനേറ്റ മുറിവ്. ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വന്തം കാലുകളിൽ നിൽക്കാൻ പോലും കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേശവൻ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് മുറിയിലെത്തിച്ചു.