പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുമണികൾ പോലെ അവരുടെ ചർമ്മത്തിൽ തിളങ്ങി. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത ഇരുവരും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.

​നേരം പുലരാൻ മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ, പരസ്പരം പുണർന്ന് അവർ കിടന്നു. പുഷ്പയുടെ കൈകൾക്കിടയിൽ സുരക്ഷിതയാണെന്ന ബോധ്യം ശ്രീവല്ലിക്ക് ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.

മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം അത്യന്തം ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു.

പുഷ്പയുടെ പരുക്കൻ കൈകൾ ശ്രീവല്ലിയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ അവളിൽ ഒരു വിറയൽ ആപാദചൂഡം പടർന്നു. പുഷ്പയുടെ കരുത്താർന്ന നെഞ്ചിലേക്ക് അവൾ കൂടുതൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നു.

​ശ്രീവല്ലി: (കിതപ്പോടെ, അവന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു) “സാമീ… ഈ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു… എങ്കിലും എന്നെ വിടല്ലേ…”

​പുഷ്പ അവളിലെ പെണ്ണിനെ ഉണർത്തുന്ന രീതിയിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവളിൽ പുതിയൊരു ഉന്മേഷം നിറച്ചു. പുഷ്പ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് മെല്ലെ ചേർത്തു കിടത്തി. നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വജ്രശോഭയോടെ തിളങ്ങി.

​പുഷ്പ: “ആമീ… ഈ ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ പുഷ്പരാജ് നിന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ തളർന്നു പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാമോ? നീ എന്റേത് മാത്രമായതുകൊണ്ട്…”

​അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി. ശ്രീവല്ലിയുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.