അവളുടെ നീല പട്ടുസാരി അപ്പോഴും ഷെഖാവത്തിന്റെ ക്രൂരതയുടെ പാടുകൾ പേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ശൂന്യമായ കണ്ണുകളോടെ ചുവരിൽ നോക്കിയിരുന്നു. കേശവൻ അടുക്കളയിൽ പോയി അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ചൂടു കഞ്ഞി തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടുവന്നു.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… കുറച്ച് കഴിക്കൂ. തളർന്നു വീഴും.”
അവൾ തലയാട്ടി. കേശവൻ പതുക്കെ ഓരോ സ്പൂൺ കഞ്ഞിയും അവൾക്ക് വാരിക്കൊടുത്തു. ഓരോ തവണയും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിയിരുന്ന ആ കയ്പേറിയ ഓർമ്മകളെ മായ്ക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. ഭക്ഷണം കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ ബെഡ് വൃത്തിയാക്കി വിരിച്ചു കൊടുത്തു. പതുക്കെ അവളെ കിടത്തി പുതപ്പിച്ചു.
പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും കനത്തു തുടങ്ങി. വലിയ ഇടിമിന്നലുകൾ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രകാശമായി വന്നുപോയി. ജനലുകൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു. ഭയം കൊണ്ട് ശ്രീവല്ലി പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. കേശവൻ മുറി വിട്ടു പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ശ്രീവല്ലി: “കേശവാ… പോകല്ലേ. എനിക്ക്… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ കഴിയില്ല. ഷെഖാവത്തിന്റെ ആ മുഖം എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ എന്റെ കൂടെ കിടക്കുമോ?”
അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ കേശവന് വല്ലാത്തൊരു നൊമ്പരമായി. പുറത്ത് ഇടിവെട്ടോട് കൂടിയ മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുകയായിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ ബെഡിന്റെ ഒരു അരികിലായി ഇരുന്നു.
