പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​കേശവൻ: “ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ല ഏട്ടത്തീ… ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. പേടിക്കണ്ട.”

​ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ നീങ്ങി അവനുവേണ്ടി സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. കേശവൻ അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി കിടന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ അവനിലേക്ക് ഒട്ടി നിന്നു.

ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ ചൂടും അവളുടെ ശരീരത്തിലെ വിയർപ്പിന്റെ മണവും ആ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിൽ കേശവനെ വീണ്ടും മത്തുപിടിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും, ഒരു അനിയനെപ്പോലെ അവളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ചിന്ത ഒരുവശത്തും, നേരത്തെ തുടങ്ങിയ ആ ആഗ്രഹം മറുവശത്തും അവനിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

​മഴയുടെ താളവും ഇടിമുഴക്കവും കേട്ട്, ആ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള ആ മുറിയിൽ വികാരങ്ങളുടെ പുതിയൊരു അധ്യായം തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

പുറത്ത് മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഇടിമുഴക്കത്തിലും ശ്രീവല്ലി ഭയന്ന് കേശവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു.

ഷെഖാവത്ത് നൽകിയ ആ ആഘാതം അവളെ അത്രമേൽ തളർത്തിയിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​അവളുടെ  ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും ശ്വാസഗതിക്ക് വേഗത കൂടി. ശ്രീവല്ലിയുടെ വിറയൽ പതുക്കെ മാറാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ആ സാമീപ്യം അവളിൽ പുതിയൊരു ആവേശം നിറച്ചു. കേശവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.