പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ സങ്കടപ്പെടേണ്ട. അവൻ ചെയ്തതിനൊക്കെ ഞാൻ പകരം വീട്ടും. നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

​ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവുണ്ടായിരുന്നു. “നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമാണ് കേശവാ…”

അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആർദ്രമായ ആ നോട്ടം കേശവന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികളിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി. ആ പഴയ ‘അത്തറിന്റെ’ മണം അവനെ വീണ്ടും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി അവനെ തടഞ്ഞില്ല. പകരം, അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്ത് അവനെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ വലിച്ചടുത്തു. ഷെഖാവത്ത് നൽകിയ ആ കയ്പേറിയ ഓർമ്മയെ മായ്ക്കാൻ കേശവന്റെ ഈ സാമീപ്യം തന്നെ വേണമെന്ന് അവൾക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി.

അവളുടെ പൂറിൽ നേരത്തെ തുടങ്ങിയ നനവ് ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രളയം പോലെ പടർന്നു. അവൾ കാലുകൾ കൊണ്ട് കേശവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.

​കേശവൻ പതുക്കെ അവളുടെ സാരിയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ നീക്കി അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ വെച്ചു. പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ കുടുക്കുകൾ ഓരോന്നായി അവളിലെ താപത്താൽ വിരിയുന്നത് പോലെ തോന്നി. ആ മഴയത്ത്, ആ തണുപ്പിലും അവർക്കിടയിൽ കാമത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അഗ്നി പടർന്നു. അതിരുവിട്ടുള്ള ആ അടുപ്പം അവരെ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി

ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, മഴയുടെ സംഗീതത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഷെഖാവത്ത് നൽകിയ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ ഉണർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടത്തേക്കാൾ ഉപരി കനൽ പോലെ എരിയുന്ന പകയായിരുന്നു.