കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ സങ്കടപ്പെടേണ്ട. അവൻ ചെയ്തതിനൊക്കെ ഞാൻ പകരം വീട്ടും. നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവുണ്ടായിരുന്നു. “നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമാണ് കേശവാ…”
അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആർദ്രമായ ആ നോട്ടം കേശവന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികളിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി. ആ പഴയ ‘അത്തറിന്റെ’ മണം അവനെ വീണ്ടും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി അവനെ തടഞ്ഞില്ല. പകരം, അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്ത് അവനെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ വലിച്ചടുത്തു. ഷെഖാവത്ത് നൽകിയ ആ കയ്പേറിയ ഓർമ്മയെ മായ്ക്കാൻ കേശവന്റെ ഈ സാമീപ്യം തന്നെ വേണമെന്ന് അവൾക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി.
അവളുടെ പൂറിൽ നേരത്തെ തുടങ്ങിയ നനവ് ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രളയം പോലെ പടർന്നു. അവൾ കാലുകൾ കൊണ്ട് കേശവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.
കേശവൻ പതുക്കെ അവളുടെ സാരിയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ നീക്കി അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ വെച്ചു. പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ കുടുക്കുകൾ ഓരോന്നായി അവളിലെ താപത്താൽ വിരിയുന്നത് പോലെ തോന്നി. ആ മഴയത്ത്, ആ തണുപ്പിലും അവർക്കിടയിൽ കാമത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അഗ്നി പടർന്നു. അതിരുവിട്ടുള്ള ആ അടുപ്പം അവരെ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി
ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, മഴയുടെ സംഗീതത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഷെഖാവത്ത് നൽകിയ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് ശ്രീവല്ലി പതുക്കെ ഉണർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടത്തേക്കാൾ ഉപരി കനൽ പോലെ എരിയുന്ന പകയായിരുന്നു.
