ശ്രീവല്ലിയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന്റെ കൈകൾ ബ്ലൗസിന്റെ കുടുക്കുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയതും, അവൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു.
ശ്രീവല്ലി: “വേണ്ട കേശവാ… ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
അവൾ അല്പം ശ്വാസമെടുത്ത് അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യവും ആ നിമിഷം വിരിഞ്ഞു.
ശ്രീവല്ലി: “നീയിപ്പോൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് ആ ഷെഖാവത്തിന്റെ വീഴ്ചയാണ്. എന്നെ അപമാനിച്ച ആ തെണ്ടിക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും തലയുയർത്തി നടക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവനെ നീ വീഴ്ത്തണം. ആ പകരം വീട്ടൽ കഴിഞ്ഞു വായോ…”
അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
ശ്രീവല്ലി: “അത് നീ ചെയ്തു തീർത്താൽ… പിന്നെ ഈ പുഷ്പരാജിന്റെ സ്വത്തൊക്കെ നിനക്കും കൂടി ഉള്ളതാടാ. ഈ ശരീരവും ഈ സ്നേഹവും എല്ലാം. പക്ഷേ ആദ്യം അവൻ അനുഭവിക്കണം…അത് സംഭവിച്ചാൽ ഈ ശ്രീവല്ലിയുടെ നീ കാണാത്ത…
ഈ ലോകത്ത് സാമിക്ക് മാത്രം കാണിച്ചുകൊടുത്ത ആമിയെ ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ തുറന്ന് കാണിക്കും കേശവ..”
കേശവൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു പോയി. അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആ തീക്ഷ്ണത അവനെ ഉണർത്തി.
അവൾ പറയുന്നത് ശരിയാണെന്ന് അവന് തോന്നി. തന്റെ ഏട്ടത്തിയെ കരയിച്ചവനെ വെറുതെ വിട്ടിട്ട് ഈ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നത് ശരിയല്ല.
