പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

ആ മുറിയിലെ മുല്ലപ്പൂമണവും മെഴുകുതിരി വെട്ടവും കേശവനെ ഒരു മായാലോകത്തെത്തിച്ചു. താൻ എന്നും ആരാധനയോടെ മാത്രം നോക്കിയിരുന്ന തന്റെ ഏട്ടത്തി, ഇന്ന് ഇത്രയും വശ്യമായ രൂപത്തിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

​ശ്രീവല്ലി: (പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന്) “എന്താടാ… നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കാതെ. ഈ സാരി എങ്ങനെയുണ്ട്? നിനക്ക് ചുവപ്പ് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പുഷ്പ പണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

​കേശവൻ: (തൊണ്ടയിടറി) “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയുണ്ട്. ആ പച്ച ബ്ലൗസും ഈ ചുവന്ന സാരിയും… ആ നാഭിക്കുഴിയും… ദൈവമേ, പുഷ്പ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ തനിച്ചാക്കി പോയി?”

​ശ്രീവല്ലി: (കുസൃതിയോടെ അവന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടണിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു കൊണ്ട്) “അവൻ പോയതുകൊണ്ടല്ലേ നിനക്കിന്ന് ഈ കാഴ്ച കാണാൻ പറ്റിയത്? ഷെഖാവത്തിനെ നീ ഒതുക്കിയത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടം തോന്നി കേശവാ. എന്നെ ഇത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കാൻ എന്റെ സാമി കഴിഞ്ഞാൽ നീ മാത്രമേയുള്ളൂ.”

​കേശവൻ അറിയാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അവൻ ഒന്നു പിന്നോട്ട് മാറി.

​കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… ഞാൻ വല്ലാത്ത വിയർപ്പിലാണ്. പകൽ മുഴുവൻ ആ ലോറികളുടെയും തടിയുടെയും പുറകിലായിരുന്നു. ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം ഏട്ടത്തീ. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കി.”