ആ മുറിയിലെ മുല്ലപ്പൂമണവും മെഴുകുതിരി വെട്ടവും കേശവനെ ഒരു മായാലോകത്തെത്തിച്ചു. താൻ എന്നും ആരാധനയോടെ മാത്രം നോക്കിയിരുന്ന തന്റെ ഏട്ടത്തി, ഇന്ന് ഇത്രയും വശ്യമായ രൂപത്തിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് അവന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
ശ്രീവല്ലി: (പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന്) “എന്താടാ… നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കാതെ. ഈ സാരി എങ്ങനെയുണ്ട്? നിനക്ക് ചുവപ്പ് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പുഷ്പ പണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
കേശവൻ: (തൊണ്ടയിടറി) “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയുണ്ട്. ആ പച്ച ബ്ലൗസും ഈ ചുവന്ന സാരിയും… ആ നാഭിക്കുഴിയും… ദൈവമേ, പുഷ്പ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ തനിച്ചാക്കി പോയി?”
ശ്രീവല്ലി: (കുസൃതിയോടെ അവന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടണിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു കൊണ്ട്) “അവൻ പോയതുകൊണ്ടല്ലേ നിനക്കിന്ന് ഈ കാഴ്ച കാണാൻ പറ്റിയത്? ഷെഖാവത്തിനെ നീ ഒതുക്കിയത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടം തോന്നി കേശവാ. എന്നെ ഇത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കാൻ എന്റെ സാമി കഴിഞ്ഞാൽ നീ മാത്രമേയുള്ളൂ.”
കേശവൻ അറിയാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അവൻ ഒന്നു പിന്നോട്ട് മാറി.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… ഞാൻ വല്ലാത്ത വിയർപ്പിലാണ്. പകൽ മുഴുവൻ ആ ലോറികളുടെയും തടിയുടെയും പുറകിലായിരുന്നു. ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം ഏട്ടത്തീ. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കി.”
