പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രീവല്ലി പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു തന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അവൾ അവളുടെ മൃദുവായ കൈകൾ അവന്റെ വിയർത്തു കുളിച്ച നെഞ്ചിൽ അമർത്തി വെച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

​ശ്രീവല്ലി: (പതിഞ്ഞതും എന്നാൽ വികാരാധീനവുമായ സ്വരത്തിൽ) “എന്തിനാടാ ഓടുന്നത്? എന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണവും ഈ അത്തറിന്റെ ഗന്ധവും നിനക്ക് അത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, നിന്റെ ഈ വിയർപ്പിന്റെ മണം എനിക്ക് അറപ്പാകുമോ കേശവാ?”

​അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേശവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം തന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർന്നു. ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ഉടലിന്റെ ചൂടും അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.

ആ മുറിയിലെ മെഴുകുതിരി വെട്ടം ശ്രീവല്ലിയുടെ മുഖത്ത് തട്ടി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കേശവൻ അപ്പോഴും അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുറുകെ അമർന്നിരിക്കുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “എന്താടാ കേശവാ, മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിപ്പോയോ? ഈ ശ്രീവല്ലിയുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരായി ഈ നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? നിനക്ക് മാത്രം ഇപ്പോഴാണോ കുളിക്കാൻ തോന്നുന്നത്?”

​കേശവൻ: (പതറിക്കൊണ്ട്) “അതല്ല ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയല്ലേ. ഞാൻ ഇങ്ങനെ വിയർപ്പും പൊടിയുമായി നിങ്ങളുടെ അരികിൽ വരുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ.”