പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

അവൾ അവന്റെ കാതോരം ചെന്ന് മന്ത്രിച്ചു:

​ശ്രീവല്ലി: “ഇന്ന് രാത്രി പുഷ്പ ഈ ലോകത്തില്ല. നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഈ നിശബ്ദതയും ഈ മഴയും പിന്നെ നീയും ഞാനും മാത്രം.”

​അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. കേശവന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ മടക്കുകളിലേക്ക്, ആ വശ്യമായ അരക്കെട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, കെട്ടിയിടപ്പെട്ട കേശവനു മുകളിൽ ശ്രീവല്ലി ഒരു വന്യമായ ലഹരി പോലെ പടർന്നു കയറി. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് അവന്റെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പതുക്കെ അവൾ തന്റെ മുഖം അവന്റെ കഴുത്തിന്റെ മടക്കുകളിലേക്ക് താഴ്ത്തി. അവിടെ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പിന്റെ തരിപ്പും അത്തറിന്റെ ഗന്ധവും അവൾ ആർത്തിയോടെ നക്കിത്തുടച്ചു.

​ഓരോ സ്പർശനത്തിലും കേശവന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് നാവോടിച്ചു. ആ തണുത്ത സ്പർശനം അവന്റെ സിരകളിൽ വിദ്യുത് തരംഗങ്ങൾ പടർത്തി. അവിടെ നിർത്തിയില്ല, അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൺപോളകളിലും മൂക്കിന്റെ തുമ്പിലും നനഞ്ഞ ചുംബനങ്ങൾ നൽകി.

അവളുടെ നാവിലെ ഈർപ്പം അവന്റെ മുഖമാകെ പടർന്നു.

​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ മുഖം അവന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് തൊട്ടടുത്ത് കൊണ്ടുവന്നു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടയുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, അവൾ തന്റെ വായ അല്പം തുറന്നു