പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

. അവളുടെ വായിലെ നനവാർന്ന ഉമിനീർ തുള്ളികൾ പതുക്കെ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്കും വായിലേക്കും ഇറ്റുവീണു. ആ കാഴ്ചയും ഗന്ധവും കേശവനെ പൂർണ്ണമായും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

​കേശവൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “ഏട്ടത്തീ… എനിക്ക് വയ്യ… ഒന്നു വിടൂ…”

​അവൻ ആർത്തിയോടെ അവളുടെ ആ ചുവന്നു തുടുത്ത ചുണ്ടുകളെ കവരാൻ വേണ്ടി മുഖം ഉയർത്തി. പക്ഷേ, അവൻ അവളെ ചുംബിക്കാൻ ആഞ്ഞ അതേ നിമിഷം തന്നെ ശ്രീവല്ലി തന്റെ ബലമുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു.

​ശ്രീവല്ലി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വശ്യമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അത്ര ധൃതി വേണ്ടടാ കേശവ… ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, നീ ഇങ്ങനെ അടങ്ങി കിടന്നാൽ മതി…. എന്റെ ഓരോ തുള്ളിയും നീ ഇങ്ങനെ അനുഭവിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ തരാതെ ഒന്നും നീ എടുക്കാൻ നോക്കണ്ട.”

​അവളുടെ ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കത്തിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന മാറിടം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞമർന്നു. കൈകൾ കെട്ടിയിട്ടതിനാൽ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, അവൾ തരുന്ന ആ സുഖവും ശിക്ഷയും ഏറ്റുവാങ്ങി കേശവൻ ആ വെള്ള വിരിപ്പിൽ പിടഞ്ഞു.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ശ്രീവല്ലി ഒരു വേട്ടക്കാരിയെപ്പോലെ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. കേശവന്റെ ശ്വാസം ഓരോ നിമിഷവും നിലച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അരയിലുണ്ടായിരുന്ന മുണ്ട് ആഞ്ഞൊന്ന് വലിച്ചൂരി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു.