പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലി: “മ്മ്… നിന്റെ ഈ മണം… ഇത് ഷെഖാവത്തിന്റെ ആ അഴുക്ക് മണമല്ല. ഇതിൽ ഒരു ആണത്തമുണ്ട് കേശവാ.”

​അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ആയുധം കൈയ്യിലെടുത്തു. എന്നിട്ട് അത് തന്റെ കവിളുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസി. അവളുടെ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ വക്കുകൾ ആ നിമിഷം അവളുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം താളത്തിൽ അലതല്ലി. കേശവനെ നോക്കി അവൾ ഒരു വല്ലാത്ത പുഞ്ചിരി തൂകി—ഒരു പാവം ഏട്ടത്തിയുടേതല്ല, മറിച്ച് കാമത്തിന്റെ ലഹരി തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ഒരു വെടിയുടേത് പോലുള്ള വികൃതവും എന്നാൽ വശ്യവുമായ പുഞ്ചിരി.

​കേശവൻ: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ) “ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ എന്നെ കൊല്ലുകയാണ്.”

​അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആ കള്ളച്ചിരി തുടർന്നു. അവളുടെ ആ നോട്ടം കേശവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല ബോധത്തെയും മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

ആ മുറിയിലെ റോസാപ്പൂ ഇതളുകൾക്കിടയിൽ, കേശവൻ തന്റെ ഏട്ടത്തിയുടെ ഈ പുതിയ ഭാവത്തിന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, കേശവൻ തന്റെ നഗ്നതയിൽ ലജ്ജിച്ചും എന്നാൽ അതിന്റെ സുഖത്തിൽ പുളഞ്ഞും കിടന്നു.

ശ്രീവല്ലി ഒരു പൂച്ചയെപ്പോലെ അവന്റെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പുരുഷത്വത്തിൽ ഉടക്കിനിന്നു.

​കേശവന്റെ ആ കുണ്ണ നല്ല കറുത്ത നിറത്തിൽ, വശങ്ങളിൽ ഇടതൂർന്ന രോമങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഒരു കരുത്തനായ യോദ്ധാവിനെപ്പോലെ നിവർന്നുനിന്നു. അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ ആ കുണ്ണയുടെ മുകളിൽ അതീവ ആർദ്രതയോടെ ഒരു ഉമ്മ നൽകി.