ഉണ്ണി പതുക്കെ തന്റെ അടുത്ത സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “രേവതി… ലീനച്ചേച്ചി ഇപ്പോൾ ആരുടെ കൂടെയാണ് സുഖിക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ഫോണിൽ സംസാരിച്ചപ്പോൾ നീ എന്താ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ അഭിനയിച്ചത്? അവൾ നിന്നെ അവിടെയിരുന്ന് അങ്ങനെ അടച്ചാക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ നീ ദേഷ്യപ്പെട്ട് സത്യം വിളിച്ചു പറയുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എനിക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായി തോന്നി.”
രേവതി പതുക്കെ ആ വിഷപ്പുക വായുവിൽ പരത്തി വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
രേവതി: “അവർ അങ്ങനെ സുഖിക്കട്ടെടാ .. അവർ വിചാരിക്കട്ടെ എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന്. എനിക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അവരുടെ ഈ അവിഹിതം പൊളിച്ചടുക്കാം. പക്ഷേ അതിനൊരു കൃത്യമായ സമയമുണ്ട്. ആ ഒരു സുവർണ്ണാവസരത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
ഉണ്ണി അവളുടെ തോളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “നിനക്ക് അവളോടും പുള്ളിയോടും വല്ലാത്ത ദേഷ്യമുണ്ടല്ലേ? അങ്ങനെ തോന്നാൻ നിനക്ക് എല്ലാ അവകാശവുമുണ്ട്. എങ്കിലും നീയൊന്ന് ഓർക്കണം, ഞാൻ എപ്പോഴും നിനക്കായി ഇവിടെയുണ്ടാകും. എന്റെ മരിച്ചുപോയ ഭാര്യ അനുവിന്റെ ആ സ്ഥാനം… അത് എപ്പോഴും നിന്റേതാണ്.”
രേവതി പതുക്കെ തല തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി.
രേവതി: “അവിടെയാണ് ഉണ്ണീ നിനക്ക് എന്നെ തെറ്റിയത്. നീ ഇപ്പോഴും എന്നെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ നീ ഒരു ദിവസം മനസ്സിലാക്കും. എങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ വല്ലാതെ ഇഷ്ടമാണ്. നിന്റെ ഈ സ്നേഹവും, പരിഗണനയും, നിന്റെ ഈ ഭ്രാന്തൻ കാമവും… പിന്നെ ദാ ഇതും…”
