Chapter Title : ആഭിദ എന്റെ ഉമ്മച്ചി [Benhar]

കണ്ണീർ ഒഴുകിയതാണ് ഇനി നിന്നെ ഓർത്തു കൂടി ഉമ്മച്ചിക്കു കണ്ണൂര് ഒഴുകാൻ വയ്യ ഇതുo പറഞ്ഞു ഉമ്മച്ചി നേരെ ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു”.

എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നു അറിയാതെ ആയി. ഉമ്മച്ചിയെ തടയണം എന്നു ഉണ്ട് പക്ഷെ അതിനു എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ ആകെ മരവിച്ചത് പോലെ അവിടെ ഇരുന്നു. ഉമ്മച്ചി മുറിയിൽ കരയാറി കുറ്റി ഇടുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.

അവിടെ ഇരുന്നിട്ട് എനിക്ക് സമനില തെറ്റുന്നപോലെ തോന്നി. ആരാ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടും റൂമിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കവും ഇല്ല. എനിക്ക് ടെൻഷൻ അടിച്ചു ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പു ഉറക്കുന്നില്ല. ഉമ്മച്ചിയെ അവൻ വല്ല ഉപദ്രവിക്കോ എന്നു എനിക്ക് പേടി ഉണ്ട്. എനിക്ക് ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പു ഉറക്കത്തെ ആയപ്പോൾ ഞാൻ ഹാളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഓരോ പ്രാവശ്യവും ആ മുറിയുടെ വാതിലിനു മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോളും അവിടെ നിന്നിട്ടു ആ ഡോറിലേക്ക് നോക്കും. അങ്ങനെ രണ്ടു മുന്ന് വട്ടം ആയപ്പോൾ എനിക്ക് അകത്തു എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നു അറിയണം എന്നു ആയി. രണ്ടു പേരും മുറിയിൽ കേറിയിട്ടു സമയം ഒരുപാട് ആയി. അവൻ ഉമ്മച്ചിയെ ഉപദ്രവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വെല്യ പേടി.

ഞാൻ ആ ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ആ ഡോറിൽ ഒന്ന് ചെവി വെച്ച് നോക്കി. അകത്തു നിന്നും ഒച്ച ഒന്നും കേക്കുന്നില്ല . പിന്നെ ഞാൻ റൂമിന്റെ താക്കോൽ പഴുതിലൂടെ നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഓർമ വന്നത് ഇന്നലത്തെ നോക്കിയത് പോലെ ജനലിൽ കൂടി നോക്കിയാൽ