Chapter Title : ആദം - വർത്തമാന കാലത്തിൻ്റെ തുടക്കം [അജ്ഞാത ഗുഹൻ]

ആണ് പൂറിക്ക്.അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കങ്ങ് പിടിച്ച് (അല്ലേലും ഇണങ്ങാത്ത ജാഡ പൂറികളെ തെറിയും വിളിച്ച് കളിക്കുന്ന സുഖം...അത് അനുഭവിച്ചവർക്കേ അറിയൂ...)

.ഞാൻ രാവിലെ തൊട്ട് വൈകുന്നേരം വരെ കത്തി അടിച്ചിട്ടും ഒലിപ്പിച്ച് ഒലിപ്പിച്ച് ഈത്ത ഒഴുക്കിയിട്ടും ഇന്ദു നഴ്സ് അടുത്തില്ല. മാസ്കും കോപ്പും കുടചക്ക്രവും എല്ലാം വലിച്ച് കയറ്റി രാവിലെ തൊട്ട് വൈകീട്ട് വരെ കമ്പ്യൂട്ടർ ൻ്റെ മുൻപിൽ ഇരിക്കും എന്നിട്ട് ആ വഴി പോവും

അങ്ങനെ ദിവസം ആഴ്ചകൾ ആയി ആഴ്ച മാസം ആയി ഞാൻ ജയിൽ മോചിതനായി.

ഈ ഈ സമയത്ത് തന്നെ ഇന്ദു നഴ്സും നാൻസി ഡോക്ടറും കൊറോണ പിടിച്ച് icu ലായി....

സഭാഷ് ...

അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഞാൻ വീടെത്തി വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹപ്രകടനം നാട്ടുകാരുടെ ആഹ്ലാദ പ്രകടനം...എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഫ്രീ ആയെങ്കിലും കൊറോണ യുടെ ചൂട് ഒന്ന് കുറഞ്ഞ് തുടങ്ങി എങ്കിലും മനസ്സ് അവിടെ ഇന്ദു നഴ്‌സിൽ തന്നെ ആറുന്ന്...അല്ലേലും കിട്ടാത്ത മുന്തിരി... ഏത്... ആ ഒരു ലൈൻ ആയി ഞാൻ.

ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പോയി 2020 21 ആയി... , എങ്ങനെ എങ്കിലും ഇന്ദു പൂരിയെ ഒന്ന് കാണണം എന്തു ചെയ്യും..?

അപ്പോഴാണ് വയ്യതിരുന്ന അപ്പപ്പന് വയറു വേദന വന്നത്...ഞാനുണ്ടോ വിടുന്നു തൂക്കി എടുത്ത് ഒരൊറ്റ പോക്ക് നമ്മൾ നേരത്തെ കേടന്ന അതേ ആശുപത്രിയിലേക്ക്...

പക്ഷേ വെളുക്കാൻ തേച്ചത് പണ്ടായെന്ന് പറഞാൽ മതിയല്ലോ അപ്പാപ്പന് ദാണ്ടേ കേടക്കാണ് അറ്റാക്ക്...

ഒടുക്കം angioplasty ഓകെ കഴിഞ്ഞ് മൂഞ്ചി കുത്തി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു അറിയാവുന്ന ശബ്ദം....

- ആദം അല്ലെ?

- അതേ... സോറി മനസ്സിലായില്ല...

- ഹ ഹ ഹാ ഡാ ഇത് ഞാനാ ഇന്ദു സിസ്റ്റർ ഇപ്പൊ മനസ്സിലായോ എന്ന് നോക്കിക്കേ

നഴ്സ് കയ്യിൽ ഇരുന്ന മാസ്ക് മുഖത്ത് വെച്ചു...

ദേഡോ എൻ്റെ ഇന്ദു നഴ്സ്(മാസ്ക് ഇട്ട് ഇട്ട് കണ്ട് ഇടാതെ കണ്ടാൽ അറിയാൻ പടില്ലാൻഡ് ആയി പോയി)

- അയ്യോ നഴ്സ് ആരുന്നോ...മനസ്സിലായില്ലല്ലോ....

- ആഹ് ടാ ,മാസ്ക് ഇട്ട് മടുത്തപ്പോ ഒന്ന് ഊരിയതാ, ആട്ടെ നീ എന്താ