Chapter Title : ആദിനന്ദിതം 💖 [Trooper]

ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി മുൻവാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു.

സമയം ഏകദേശം രാത്രി 8:00 മണിയാകാറായി, മൊത്തത്തിൽ നിശബ്ദമായ അന്തരീക്ഷം. ഞാൻ പതിയെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ബെഡ്‌റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

അവിടെ ബെഡിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയാണ് അവൾ എന്റെ അനിയത്തി.

"ചിഞ്ചു, മോളെ എണീറ്റേ കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാം, വാ എഴുനേൽക്ക്."

ഞാൻ ശബ്ദം കുറച്ച് ചിഞ്ചുവിനെ തട്ടി വിളിച്ചു.

മ്മ്ഹ്, ഒരു ഞരുക്കത്തോടെ അവൾ എണീറ്റു.

നല്ലോണം കരഞ്ഞതിന്റ ഫലമായി കണ്ണെല്ലാം ചുവന്ന് മുഖം ക്ഷീണിച്ച അവസ്ഥയായിരുന്നു.

"എനിക്ക് വേണ്ട ഏട്ടാ, വിശപ്പില്ല."

"രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ, നീ കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഏട്ടനും വേണ്ട എന്നുവെക്കും, വാ മോളെ എണീക്ക്."

ഞാൻ അവളോടായി പറഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടോ ചിഞ്ചുവും വാശി പിടിച്ചില്ല. കുറച്ചു നേരം അവിടെ ഇരുന്നു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

അവിടെ ടേബിളിൽ രണ്ട്പേർക്കും ഉള്ള ചോറും സാമ്പാറും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഭക്ഷണം പൊത്തിവെച്ച ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് കുറച്ചു ചോറും കറിയും വിളമ്പി ചിഞ്ചു ഇരിക്കുന്നിടത്തു വെച്ചു.

കിച്ചണിൽ പോയി ഞാനും ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് കൊണ്ടു വന്നു, നോക്കുമ്പോൾ ചോറിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി അതിൽ വിരൾ ഇളക്കി മൂകമായി ഇരിക്കുകയാണ് ചിഞ്ചു.

പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും നോക്കിയില്ല അവളുടെ പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് ചോറ് ഓരോ ഉരുളയായി അവൾക്ക് വാരികൊടുത്തു,

ചിഞ്ചു ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. ചിഞ്ചുവിന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി വരുന്നുണ്ട്. ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല രണ്ട് പേർക്കും.

ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഞാൻ പാത്രങ്ങളും കഴുകി വെച്ചു ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ടു അവിടെയും ചടഞ്ഞുകൂടി ഇരിക്കുന്നത്.

"ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കേണ്ട വാ എന്റെ റൂമിൽ പോയി ഇരിക്കാം വാ."

ഞാൻ ചിഞ്ചുവിനോടായി പറഞ്ഞു.

അവൾ എന്റെ കൂടെ രണ്ടാനിലയിലെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

ബാത്‌റൂമിൽ കേറി ഒന്ന് മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഞാൻ ബെഡിൽ ചാരി കിടന്നു.

എന്റെ നെഞ്ചിലായി അവളും.

" ഏട്ടാ ഇനി നമ്മൾക്ക് ആരാ ഉള്ളത് നമ്മൾ ഇനി എന്നും ഒറ്റക്കായി അല്ലെ."

ചിഞ്ചു എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഏയ്, ആരാ പറഞ്ഞെ നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കാവുമെന്ന് മോൾക്ക് ഞാനില്ലേ എനിക്ക് എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായ നീയുമുണ്ട്, എനിക്ക് എന്നും നീ മോള് തന്നെയാണ്."

ഒഴുകി വരുന്ന കണ്ണീര് അവള് കാണാതെ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ