Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

വെളിവാകുന്നില്ലലോ.. അങ്ങേർക്കു എങ്ങാനും മദ്രാസ് പോയി പഠിച്ച ബുദ്ധി തെളിയാൻ തുടങ്ങുന്ന നേരത്തു ആ  പേട്ടു നായർക്കു ഓലസന്ദേശം കിട്ടിയ മാതിരി എഴുന്നള്ളും. അച്ഛന് നടക്കാൻ വയ്യാന്നു പറഞ്ഞാൽ ഇല വെട്ടുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഒളിപ്പിച്ചു അയച്ചു കൊടുക്കും... അയാൾക്കിട്ടു രണ്ടെണ്ണം പെരുക്കാമെന്നു വെച്ചാൽ പ്രായം ആയ ആളാണ് താനും.. എങ്ങാനും അടി കൊണ്ട് തട്ടിപ്പോയാൽ അകത്താവും! വരട്ടെ, കയ്യിൽ കിട്ടും... അത് വരെ ക്ഷമ ആട്ടിൻസൂപ്പിന്റെ ഗുണം ചെയ്തോട്ടെ.. "

ഏതാണ്ടൊക്കെ ആലോചിച്ചു തോന്നുംപോലെ നിന്നപ്പോൾ 'പടക്കെ' എന്നൊരു അടി ചന്തിയ്ക്കു കിട്ടി.

"എന്തോന്ന് ആലോചിച്ചോണ്ടേ നില്കുവാടാ? നിനക്കിനി ശെരിക്കും കാമുകി വല്ലോം ഒണ്ടോ? അച്ഛൻ അങ്ങനെ ചലപിലാ ഓരോന്നൊക്കെ പറയും, നീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിയ്ക്കണ്ട... വാ വന്നു കഞ്ഞി കുടിക്ക് " എന്നും പറഞ്ഞു എന്റെ കയ്യിൽ ചേച്ചി കേറി പിടിച്ചു വലിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഇപ്പൊ വരാം ചേച്ചീ, മനസ്സ് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിക്കോട്ട്"

"പാലക്കാട്ടു ഇത്രയും കാലം ആയിട്ടും ചെറുക്കന്റെ പഴയ തിരുവിതാംകൂർ  ഭാഷയ്ക്കു ഒരു കുറവുമില്ല.. വേഗം വാ" എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ചിരിയും ചിരിച്ചു ചേച്ചി പോയി...

പിന്നെയും ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു, ചേച്ചിക്ക് വല്ല സൈക്കോ പ്രശ്നവും ആണോ? മുറിയിൽ വെച്ചു എന്തൊക്കെയാ പറഞ്ഞത്? എന്റെ ചേച്ചി അങ്ങനൊക്കെ വർത്താനം പറയുമോ? എവിടുന്നു പഠിച്ചു ചീത്ത വർത്താനം ഒക്കെ? ഇനി ഞാൻ വല്ല സ്വപ്നവും കണ്ടതാണോ?? അതോ എന്റെ ചേച്ചി സകല അഭ്യാസവും പഠിച്ച മോളാണോ? കോളേജിലെ മേഴ്സി നല്ല കഴച്ചു മുറ്റിയ ഇനം ആണെന്ന് ഷഹീർ ഇന്നും