Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 4 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

ആദ്യം ഓർമ വന്നത് മൂപ്പൻ ശാരധയെ പറ്റി പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ്. മനസ്സിൽ നശിക്കണം എന്നുള്ള ചിന്ത ഉടലെടുത്താൽ പിന്നെ എത്ര നല്ലത് കിട്ടിയാലും മനുഷ്യർ അതിലേക്ക് പോകില്ല.

നശിക്കുന്നതിന്റെ ലഹരി അത്രയ്ക്ക് മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അന്ന് അതിന്റെ ബാക്കി മൂപ്പൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം പിന്നീട് എനിക്ക് ആ പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ ഓരോന്ന് ഓരോന്നായി കണ്ണി കോർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

“രതി വൈകൃതങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്ന രണ്ടര വർഷം ഞാൻ അവൾക്കു സമ്മാനിച്ചു. ശാപം കിട്ടിയ കുണ്ണയുമായി എനിക്ക് അവളെ ഭോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും അവളുടെ പേക്കുത്തുകൾക് എല്ലാം ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നു. മൂത്രത്തിൽ മുങ്ങി കിടക്കുന്നതും അന്യ സ്ത്രീകളുടെ അടിമ ആയി അവരെ സേവിക്കുന്നതും വൃത്തിഹീനരായ പുരുഷന്മാരുമായി രതിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നതും അടക്കം ഒരായിരം കാര്യങ്ങൾക്ക്‌ ഞാൻ അവൾക്കു ഒത്താശ ചെയ്ത് കൊടുത്തു.

ഓരോ തവണയും ഓരോ പുരുഷനുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവളുടെ ആഗ്രഹം അടുത്തത് കുറെ കൂടി വൃത്തികെട്ട ഒരു പുരുഷന്റെ കുറെ കൂടി വലിപ്പമുള്ള കുണ്ണ കയറ്റുവാൻ ആയിരുന്നു. എരിക്കുംപൂവിന്റെ കറ തേച്ചു അവളുടെ യോനിയിൽ ബീജങ്ങൾ വിത്ത് വിതയ്ക്കാതെ കാത്ത് രണ്ടര വർഷത്തിനു ഒടുവിൽ അവളുടെ കാമഭ്രാന്തിനു സ്വല്പം ഒരു അറുതി വരുത്തി.

ആയുർവേദ മരുന്നുകൾ ഭക്ഷണത്തിൽ കലർത്തി അവളുടെ ഉന്മാദം മെല്ലെ മാറ്റിയെടുത്തു. ഈ സമയമത്രയും ഫലസിദ്ധിക്കു പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞു ശട്ടം കെട്ടി ദേശാടനത്തിന് പറഞ്ഞു വിട്ട് അവളുടെ അച്ഛൻ നമ്പൂതിരിയെ അവിടെ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തി. തിരികെ എത്തിയ നമ്പൂതിരി സന്തുഷ്ടയായ ആരോഗ്യവതിയായ മകളെ കണ്ടു ആഹ്ലാദിച്ചു.

അവളുടെ പൂറു കിണറു പോലെ