Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 4 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

എനിക്ക് നശിക്കണം. എനിക്ക് പുരുഷന്മാരുടെ ഉപയോഗവസ്തു ആവണം. എന്നെ നിരവധി പുരുഷന്മാർ മതിയാകുവോളം ഉപയോഗിച്ചു വഴിയിൽ തള്ളണം. അവിടെ കിടന്നു എനിക്ക് പിഴച്ചു പ്രസവിക്കണം. എന്റെ മകളെ.

അവൾ എന്റെ പാരമ്പര്യം നിലനിർത്തും. ഞാൻ അന്തർജനമല്ല. അഭിസാരികയുടെ രക്തമാണ് എന്റേത്. മന്ത്രങ്ങളല്ല തെറിയാണ് ഞാൻ പറയേണ്ടത്. എന്റെ യോനി ചന്ദ്രന് സമർപ്പിച്ചു പൂജ നടത്തി ഏതെങ്കിലും നമ്പൂതിരിക്ക് വേളി കഴിക്കാനുള്ളത് അല്ല. പലതരം ഹീനജാതിയിലെ പലതരം പുരുഷലിംഗങ്ങൾ കയറി ഇറങ്ങി നശിക്കാൻ ഉള്ളതാണ്. എന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഇല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോകു!”

കുട്ടി ഇപ്പൊ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവും ല്ലേ മൂപ്പൻ ഓൾക് നല്ല ബുദ്ധി ഉപദേശിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ലേ എന്ന്? എന്നാൽ കേട്ടോളു അതോണ്ട് ഒരു കാര്യോം ഇല്യാന്ന് നല്ല നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനു തുനിഞ്ഞില്ല. ചില ജന്മങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അവർക്കു നല്ലത് പറഞ്ഞു കൊടുത്താലും അവർക്ക് അതു വേണ്ടാ. അവർക്കു നാശത്തിന്റെ പാത തന്നെ വേണം.

അവരെ ഒറ്റയടിക്ക് നേർവഴിക്കു കൊണ്ടുവരാൻ പോയാൽ നമ്മുടെ കയ്യിലും നിൽക്കില്ല. നമ്മുടെ വിഹിതം എടുത്ത് അവരെ അവരുടെ വഴിക്കു വിടണം. ആ പോകുന്ന വഴിക്ക് ഒരല്‍പമെങ്കിലും നന്നാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഭാഗ്യം എന്ന് കൂട്ടണം. മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ?””

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ക്ലിനിക്കൽ ഡിപ്രഷൻ എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ വന്നത് മൂപ്പൻ ശാരധയെ പറ്റി പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ്. മനസ്സിൽ നശിക്കണം എന്നുള്ള ചിന്ത ഉടലെടുത്താൽ പിന്നെ എത്ര നല്ലത് കിട്ടിയാലും മനുഷ്യർ അതിലേക്ക് പോകില്ല.

നശിക്കുന്നതിന്റെ ലഹരി അത്രയ്ക്ക് മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അന്ന് അതിന്റെ ബാക്കി മൂപ്പൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം പിന്നീട് എനിക്ക് ആ പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ ഓരോന്ന് ഓരോന്നായി കണ്ണി കോർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

“രതി വൈകൃതങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്ന രണ്ടര വർഷം ഞാൻ അവൾക്കു സമ്മാനിച്ചു. ശാപം കിട്ടിയ കുണ്ണയുമായി എനിക്ക് അവളെ ഭോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും അവളുടെ പേക്കുത്തുകൾക് എല്ലാം ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നു. മൂത്രത്തിൽ മുങ്ങി കിടക്കുന്നതും അന്യ സ്ത്രീകളുടെ അടിമ ആയി അവരെ സേവിക്കുന്നതും വൃത്തിഹീനരായ പുരുഷന്മാരുമായി രതിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നതും അടക്കം ഒരായിരം കാര്യങ്ങൾക്ക്‌ ഞാൻ