Chapter Title : ആനിയുടെ ഗര്‍ഭകാലം [സ്മിത]
കാര്‍പ്പെറ്റ് പോലെ വെട്ടിയോരുക്കിയ പുല്‍പ്പുറം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് മമ്മി പറഞ്ഞു.
ബാതിംഗ്ടവ്വല്‍ പോലെ വലിപ്പമുള്ള, കട്ടിയുമുള്ള ഒരു തുണി ഞാന്‍ പുല്ലില്‍ വിരിച്ചു.
മമ്മി അതില്‍ ഇരുന്നു.
“ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതാ സുഖം, ബെഞ്ചില്‍ ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍...”
മമ്മി ഒരു ബാല്‍സാ മരത്തില്‍ ചാരിയിരുന്നു.
“വന്നു മമ്മീടെ അടുത്ത് ഇരിക്ക്...”
മമ്മി എന്നോട് പറഞ്ഞു.
“ഈ കോണില്‍ നിന്ന് മമ്മിയെ നോക്കാന്‍ നല്ല ഭംഗി...അത് കഴിഞ്ഞ് മമ്മിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരിക്കാന്‍ വരുവാരുന്നു ഞാന്‍...”
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
“ഇതുപോലെയൊക്കെ തോമാച്ചാന്‍ എന്നോട് കൂട്ട് കൂടിയിരുന്നെങ്കില്‍!”
മമ്മി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഒരു കണക്കിന് തോമാച്ചന്‍ അങ്ങനെയൊക്കെ ആകാതിരുന്നത് നന്നായി...അതുകൊണ്ടല്ലേ മോന് എന്‍റെ അടുത്ത് ഇപ്പം ഇരിക്കുന്നെ!”
അത് പറഞ്ഞ് മമ്മി ചുറ്റുപാടും ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പേടിക്കേണ്ട മമ്മി...”
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
സമീപത്ത് ആളുകള്‍ അധികമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുന്നത് ആരും ശ്രദ്ധിക്കില്ല എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.
“മോന് തോന്നുന്നുണ്ടാവാം ഞാന്‍ മോനുമായി ഇങ്ങനെ കൂട്ടായത് തോമാച്ചന്‍ എന്നെ കളിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ് എന്ന്; അല്ലെ?”
ആളുകള്‍ സമീപത്തില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ മമ്മി ഫ്രീയായി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
“തോമാച്ചന്‍ നല്ല കെട്ട്യോന്‍ തന്നെയാ...പുള്ളീടെ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇല്ല. എന്നും എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്നേം മോനേം ഓര്‍ത്താ...ഒരു കാര്യമൊഴിച്ച്...”
“അത് ഏത് കാര്യമാ എന്ന് എനിക്കറിയാം...”
ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മമ്മീടെ പൂറിന്റെ കടി തീര്‍ക്കാന്‍ തോമാച്ചന്‍ വീട്ടില്‍ നിക്കുന്നില്ല, അത്കൊണ്ട്,”
“ശ്യോ!”
സമീപത്ത് ആരുമില്ലന്നറിഞ്ഞിട്ടും മമ്മി പിന്നെയും ചുറ്റും നോക്കി.
“ഇത്ര പബ്ലിക്ക് പ്ലേസില്‍ വെച്ച് പൂറുന്നൊക്കെ പറയുവാണോ നീ?”
അവളുടെ മുഖത്ത് എനിക്ക്
💬 Comments
View all comments