Chapter Title : ആരാധികയുമായി [Sumesh Vasudevan]

സോമരസം ആണോ സംസാരിക്കുന്നതു? ഞാൻ ചിന്തയിലാണ്ടു.

“സോറി, നന്ദിനി. ഞാൻ ബോറടിപ്പിച്ചോ?”

“ഹേ. ഇല്ല, സാർ”, ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞു. “കമ്പി എല്ലാർക്കും വേണം. വായിക്കണം. എന്നിട്ടു എഴുതുന്ന എന്നെ വിമർശിക്കണം. ഒരുമാതിരി പൂറ്റിലെ പണിയല്ലേ അത്?” ഞാൻ ഞെട്ടി.

“സോറി, നന്ദിനി”, നന്ദൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “അല്ല നന്ദിനി തന്നെ പറയു. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കാര്യമല്ലേ?”

“അല്ല.. അത്.. അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ?”, ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“നന്ദിനി എന്റെ എല്ലാ ബുക്സും വായിച്ചെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?”, നന്ദൻ ചോദിച്ചു.”അപ്പോൾ എന്റെ ബുക്സിലെ സെക്സും മനസിലായിട്ടുണ്ടല്ലോ?”

“ഉണ്ട്, സാർ”, ഞാൻ പറഞ്ഞു. അല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ.

“അപ്പോൾ നന്ദിനിയുടെ ഒപ്പീനിയൻ എന്താണ്?”, നന്ദൻ ചോദിച്ചു.

“അത്.. അത് ഒരു നോർമൽ കാര്യം ആണല്ലോ, സാർ”, ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“സമ്മതിച്ചല്ലോ? അപ്പോൾ നന്ദിനി അത് ആസ്വദിച്ചും കാണും”, നന്ദൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

എന്റെ കൃഷ്ണാ, പെട്ടല്ലോ? ബെസ്റ്റ് പാർട്ടിയോടാ പറഞ്ഞത്? പതിനാറായിരം കൊണ്ട് നടന്ന ആളോടാ ഞാൻ!

“എന്താ നന്ദിനി ഒന്നും മിണ്ടാത്തേ?”, നന്ദൻ വിടാൻ ഭാവം ഇല്ല.

“എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഇഷ്ട്ടക്കുറവൊന്നും ഇല്ല”, ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ അത് ഇഷ്ടമാണെന്നു ചുരുക്കം”, നന്ദൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.എന്താണ് കവിയുടെ ഭാവം? കവിയുടെ മുഖത്ത് അല്പം ശൃംഗാരരസം കളിയാടുന്നുണ്ടോ? എനിക്കൊരു സംശയം തോന്നി.

“നീ എന്റെ ആരാധിക ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? അപ്പോൾ എന്റെ കൃതികളോടും അങ്ങനെ തന്നെ ആകണമല്ലോ?”, നന്ദൻ എന്റെ അടുത്തോട്ടു ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പറ പെണ്ണെ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ?”

“ഇഷ്ട്ടമല്ലടാ.. എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടമല്ലടാ.. ഈ തൊട്ടു നോട്ടം എനിക്കിഷ്ടമല്ലടാ.. ലാല ലാലല.. ലാലലാ.. ലാലലാലല”. പക്ഷെ പാട്ടു ഉള്ളിലാരുന്നെന്നു മാത്രം.

നന്ദന്റെ ശ്വാസം എന്റെ കവിളിൽ തട്ടി. എന്റെ രോമങ്ങൾ കോരിത്തരിച്ചു. ഒരാണും ഇത്രയും അടുത്ത് പെരുമാറിയിട്ടില്ല. “നന്ദിനി, ഇത് നിന്റെ കയ്യീന്ന് പോകൂടി”, എന്റെ മനസ് പറഞ്ഞു. “അല്ല പോയി മോളെ”, ഉടനെ തിരുത്തു വന്നു. നന്ദൻ എന്റെ കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചപ്പോൾ.

“അഹ്”, ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി.

നന്ദൻ എന്റെ