Chapter Title : ആരും അറിയാതെ

കൊണ്ടു കണ്ണുകൾ കൈ കൊണ്ട് പൊത്തി കരയാൻ തുടങ്ങി. മുത്തു ജട്ടി മാത്രം ഇട്ടോണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നിട്ട് അവളുടെ തോളിൽ കൂടി കൈയ്യിട്ടൊണ്ട്.

“ ഇത് വേറെ ആരേലും അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അകത്തായേനെ, ഞാനയത് കൊണ്ട് നീ പേടിക്കേണ്ട “

അൽപനേരം കഴിഞ്ഞിട്ട്.

“ നീ പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ അത്രക്കൊന്നും ദോഷ്ടൻ അല്ല, നിന്റെ കൂടെ ഞാനുണ്ട്,”

കണ്ണ് പൊത്തിയ കൈ മാറ്റിക്കൊണ്ട്

“ ഇനി നീ കരയരുത്, ഞാനില്ലേ നിന്റെ കൂടെ”

അത്‌ കേട്ടതും മായ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചയിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ ഒരു കൈ കൊണ്ടു പുതപ്പിന് മുകളിൽ കൂടി അവളുടെ പുറത്ത് തടവികൊണ്ട്.

“ മോളെ നിന്നോടല്ലേ പറഞ്ഞത് കരയല്ലേ എന്ന്, “

അയാൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി അയാളുടെ നേർക്ക് ഇരുത്തിട്ട്.

“ ഇനി കരഞ്ഞാൽ ഞാൻ എല്ലാരോടും പറയും “

അത് കേട്ടതും അവൾ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കുറച്ചു.

“ കണ്ണ് തുടക്ക് “

എന്നിട്ട് അയാൾ തന്നെ പുതപ്പ് കൊണ്ടു അവളുടെ മുഖം തുടച്ചു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു.

അൽപനേരം അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി ഇരുന്ന്. രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല ഒന്ന് നോർമൽ ആയിട്ട്.

“ സർ, ഇത് ആരോടും പറയല്ലേ “

“ ഇല്ല, ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല “

“ മാറ്റാരേലും അറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ആത്മഹത്യാ ചെയ്യേണ്ടി വരും “.

“ അറിയാം. ഉറപ്പ് തരുന്നു “

“ thanks സർ “

അൽപനേരം