Chapter Title : ആസക്തിയുടെ അഗ്നിനാളങ്ങൾ 15 [പോക്കർ ഹാജി]

ഇല്ലെങ്കിലും ഒന്നും കാണത്തൊന്നുമില്ലല്ലൊ ആരു പറഞ്ഞു ഒന്നും കാണില്ലെന്നു. ഇതിന്റെ വെട്ടു കിടക്കുന്നതു അരക്കു മേലെയല്ലെ അപ്പച്ചീടെ ചന്തി വലിയ ചന്തിയാഅതു കൊണ്ടു സൈഡിലെ വെട്ടു നല്ല പോലെ അകന്നു നിക്കുവാ. അവിടം കാണുമ്പൊ തന്നെ നല്ല പോലെ അറിയാം ഷഡ്ഡി ഇട്ടിട്ടില്ലെന്നു. ചെറിയൊരു കാറ്റു വന്നാ മതി പൊങ്ങിപ്പൊവും എല്ലാം കാണാം. ഓഹ് പിന്നെ എല്ലാം കാണാമെന്നു. അതിലൊരു കാര്യവുമില്ലെടി അവിടെ നിന്റമ്മക്കു അടിയിലൊന്നുമില്ല്‌ളാതെ വെറും മുണ്ടും ബ്ലൗസുമിട്ടു നിക്കാമെങ്കി എനിക്കും നിക്കാം. അപ്പൂപ്പന്മാരു കാണുമ്പൊ വഴക്കു പറഞ്ഞാല്‍ അപ്പൊ വേറെ മാറിയിടാം ന്താ പോരെ. അപ്പച്ചിക്കു ധൈര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ തന്നെ പോരെ എനിക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. പിന്നെ എന്നെ കുറ്റം പറയരുതു. അയ്യൊ എനിക്കു വയ്യ ഈ അപ്പച്ചി എന്നെ തല്ലു കൊള്ളിച്ചേ അടങ്ങൂ. ഞാന്‍ വരുന്നില്ല. തുണിയുടുക്കാത്തതു ഞാനല്ലെ അതിനു നിന്നെ ആരു എന്തു പറയാനാടാ. രാധ അവനെ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നു മുമ്പെ മായയും നടന്നു. അപ്പുറത്തെ റൂമിന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മനു രാധയുടെ കൈ വിടുവിക്കാനൊരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. അതറിയാവുന്നതു കൊണ്ടു അവള്‍ നല്ല പോലെ മുറുക്കിയാണു പിടിച്ചതു. ഒറ്റ വലിക്കവനെ അവള്‍ അകത്തേക്കു വലിച്ചു കേറ്റി. അവന്‍ പേടിച്ചു പേടിച്ചു രാധയുടെ പുറകില്‍ നിന്നു കൊണ്ടു പരിസരം വീക്ഷിച്ചു. ഹൊ ഭാഗ്യം അമ്മച്ചിയല്ലാതെ മറ്റവരൊന്നും അവിടെഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്താ ചേച്ചീ വേദന കൂടിയൊ കൂടിയെടി വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടവും ഉണ്ടു. എന്താപ്പൊ ചെയ്യ. നീയെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഒന്നു ചെയ്യെടീ. എങ്കി ചേച്ചീ ഞാന്‍ തടവിത്തരാം എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടു രാധ