Chapter Title : ആശ അരുണിന്റെ IPS മമ്മി [MIghty രാജു.🔥]

കൈചൂണ്ടി. "ജാമുണ്ട്. പാല് ഫ്രിഡ്ജിലുമുണ്ട്." 'മോനൂ, അമ്മ ടോസ്റ്റ് ചെയ്തു തരട്ടേ?' എന്ന ചോദ്യമോ, 'മടി കാണിച്ചാൽ പാല് തലവഴി ഒഴിക്കും' എന്ന കളിയാക്കലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അരുൺ തന്റെ ഭക്ഷണം എടുത്ത് അവളുടെ എതിർവശത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. അവൾ തലയുയർത്തിയില്ല. അവൻ പതിയെ കഴിച്ചു, ടോസ്റ്റിന് കാർഡ്ബോർഡിന്റെ രുചിയാണ് അവനു തോന്നിയത്. അവന്റെ കവിളിൽ നുള്ളുന്ന, ഗേൾഫ്രണ്ടിനെക്കുറിച്ച് കളിയാക്കുന്ന, സോഫയിൽ ഗുസ്തി പിടിക്കുന്ന അമ്മ പോയിരിക്കുന്നു. പകരം, സഹപ്രവർത്തകരോട് പെരുമാറുന്ന ഐ.ജി. ആശയായിരുന്നു മുന്നിൽ: കാര്യക്ഷമതയുള്ള, അകലെയുള്ള, എത്തിച്ചേരാനാവാത്ത ഒരാൾ. അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവം ഒരു വേദനയായി അവനനുഭവപ്പെട്ടു.

അവൻ പാതി കഴിച്ച ടോസ്റ്റ് മാറ്റിവെച്ച് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. 'അമ്മ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ആ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം.

ആശ തലയുയർത്തി. "ഇറങ്ങുവാണോ നീ? "

അവൻ പോകുന്നതുകണ്ട്, അവൾ എന്തോ ഓർത്തപോലെ എഴുന്നേറ്റു. പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു നോട്ട് എടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ."

അവൻ അത് വാങ്ങാനായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റേതിൽ സ്പർശിച്ചു. പെട്ടെന്നു എന്തോ കറന്റ് അടിച്ചെന്ന പോലെ ആശ കൈ വലിച്ചു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി അവൻ പറഞ്ഞു, "എനിക്ക്... എനിക്കൊരു പ്രോജക്റ്റ് മീറ്റിംഗുണ്ട് നേരത്തെ." ആ നുണ എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.

"മ്മ് ഒരുപാട് ലേറ്റ് ആവരുത്." ഒടുവിൽ അവൾ അവനെ നേരെ നോക്കി. "സൂക്ഷിച്ചു പോണം."

"ഓക്കേ.... ബൈ, അമ്മേ," അരുൺ ബാഗുമെടുത്ത് മന്ത്രിച്ചു. വാതിൽക്കൽ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു, അവൾ തിരികെ വിളിക്കുമെന്നോ, എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്നോ അവൻ ആശിച്ചു.പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അവൾ പത്രത്തിന്റെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു, ആ ശബ്ദം അവനെ പുറത്താക്കിയതുപോലെ മുഴങ്ങി. അരുൺ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ പുറത്തേക്കടച്ചു, തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

ദിവസങ്ങൾ ഒരു പിരിമുറുക്കം നിറഞ്ഞ കയറുപോലെ നീണ്ടു. ആശ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതിൽ ഒരു വിദഗ്ദ്ധയായി മാറി. സംഭാഷണങ്ങൾ അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങി: "ബില്ലുകൾ അടച്ചു," "അത്താഴം റെഡിയാണ്," "നാളെ കോളേജില്ലേ?" അതിനപ്പുറം ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ