Chapter Title : ആശ അരുണിന്റെ IPS മമ്മി [MIghty രാജു.🔥]

ഉത്കണ്ഠയോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? പക്ഷെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടേതുമായി ഇടയുന്ന നിമിഷം അവൾ നോട്ടം മാറ്റും.

അടുത്ത ആഴ്ച, ആശ അവർക്കിടയിൽ പണിത ആ മതിലിന് പുതിയൊരു രൂപം വന്നു: അവളുടെ ജോലി. അവൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന കേസ് ഒരു നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരുന്നു. അതോടെ അവൾ വീട്ടിൽ വരുന്നത് വളരെ കുറഞ്ഞു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രി വൈകിയാണ് വന്നിരുന്നത്, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഓഫീസിലോ സേഫ് ഹൗസിലോ ആയിരുന്നു താമസം.

ആ വലിയ വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദത അരുണിന് ഒരു ശീലമായി. പക്ഷെ അതവനെ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി. അവളുടെ പിരിമുറുക്കം നിറഞ്ഞ സാമീപ്യം പോലും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങി.

അമ്മയുടേം-മോന്റെയും സംസാരം വാട്സാപ്പിലും ഫോൺ കോളുകളിലുമായി ഒതുങ്ങി.

പക്ഷെ ആ അകലം അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നു.

ഒരു രാത്രി, അരുൺ മുറിയിൽ പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മെസ്സേജ് വന്നു.

ആശ: മോനൂ, വല്ലതും കഴിച്ചോ?

അരുൺ: കഴിച്ചു അമ്മേ.

ആശ: മുൻവാതിൽ ശരിക്കും പൂട്ടിയോ?

അരുൺ: ആ.

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം അടുത്ത മെസ്സേജ് വന്നു.

ആശ: അമ്മ മോനെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു കുട്ടാ... 😔

ആ മെസ്സേജിലേക്ക് അരുൺ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ നേരിട്ടുള്ള ആ ഏറ്റുപറച്ചിൽ അവന്റെയുള്ളിലെ ശൂന്യതയെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു.

അരുൺ: എനിക്കും അമ്മയെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വേഗം വാ. ❤️

അവനവളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി - അമ്മയുടെ സുരക്ഷ, സമ്മർദ്ദം. അവനവളെ തന്റെ അമ്മയായി, ആ വലിയ ലോകത്ത് തനിച്ച് പോരാടുന്ന ഒരാളായി കണ്ടു. അവളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന തോന്നൽ അവനിൽ ശക്തമായി.

മറ്റൊരു രാത്രി ആശ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.

"മോനൂ... ഉറങ്ങിയോ?"

"ഇല്ലമ്മേ. അമ്മക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ശബ്ദം വല്ലാതെയിരിക്കുന്നു."

"മ്മ്... ക്ഷീണിച്ചു. പക്ഷെ നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോ ആശ്വാസമുണ്ടെടാ" ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദത. "എനിക്ക്... നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കണമെന്ന് തോന്നി."

ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. "ഒന്നും പേടിക്കണ്ടമ്മേ. എല്ലാം ശരിയാകും. എന്റെ അമ്മ സ്ട്രോങ്ങ് അല്ലെ." അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അപ്പുറത്ത്