Chapter Title : ആവിര്‍ഭാവം, അവന്‍റെയും [Sethuraman] [Revised and Reloaded]

ഒരു വലിയ രതിമൂര്‍ച്ഛയും, അതിനെത്തുടര്‍ന്ന് കുറെ കൊച്ചു കൊച്ചു പൊട്ടലുകളും ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി അവള്‍ക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്‍റെ വിടാതെയുള്ള കാര്‍ന്നുതിന്നലില്‍ അവള്‍ക്ക് പൊറുതിമുട്ടി. അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ അവള്‍ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു കൊണ്ട് കരയാന്‍ തുടങ്ങി, “മതി മതി മതി നിര്‍ത്ത്, നിര്‍ത്തെടാ, പൊന്നല്ലേ എന്‍റെ, നിര്‍ത്തെടാ ചക്കരേ, പ്ലീസ് ....”

“മിണ്ടാതെ കിടക്കടി അവിടെ, നിന്നെ മെരുക്കാനാകുമോ എന്ന് ഞാന്‍ നോക്കട്ടെ,” ഒരു നിമിഷം അവളുടെ അരക്കെട്ടില്‍ നിന്ന് മുഖമുയര്‍ത്തി അവന്‍ മുരണ്ടു. എന്നിട്ട് വീണ്ടും ചെയ്തിരുന്ന പണി തുടര്‍ന്നു.

“ഞാന്‍ മെരുങ്ങീടാ ചക്കരെ ..., എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാന്‍ ചെയ്യാടാ കണ്ണാ, ഞാന്‍ നിന്‍റെ പൊന്നല്ലേ ... എന്നെ ഒന്ന് വിടാടാ ഞാന്‍ ചത്ത്‌ പോകൂടാ,” അവള്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് മൂന്നു പ്രാവശ്യം കൂടി പൊട്ടിച്ചേ അവന്‍ അടങ്ങിയുള്ളു. അപ്പോഴേക്ക് അവള്‍ക്ക് ശബ്ദം തന്നെ പൊങ്ങുന്നില്ല എന്ന അവസ്ഥയായി. അവസാനം അവന്‍ അവളെ വിട്ട് എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍, കയ്യും കാലും മടക്കി ഒരു ഗര്‍ഭസ്ഥശിശുവിന്‍റെ രൂപത്തില്‍ അവള്‍ കണ്ണുകളടച്ച്‌ ആ സോഫയില്‍ ചുരുണ്ടുകൂടിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. അവള്‍ അത്രയധികം അവശയായിപ്പോയിരുന്നു അപ്പോഴേക്ക്.

ഇതൊക്കെ കണ്ട് സേതുരാമന്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഇതുവരെ ഉണ്ടാകാത്ത തരം കമ്പിയുമായി അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ ഇരുന്നു. അരുണിന് കൊടുത്ത വാക്കവന്‍ പക്ഷെ പാലിച്ചു. ഇത് വരെ കുണ്ണ ഒന്ന് തോടുക പോലും ചെയ്തിരുന്നില്ല. തൊട്ടുപോയിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷെ ഉടനെ ശുക്ലം ചീറ്റിയെനെ, എന്നത് വേറെ കാര്യം. അരുണ്‍ സോഫക്കു മുന്നില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നേരെ നോക്കിയത് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനിലെക്കാണ്. സേതുവിനെ നോക്കി വിജയീഭാവത്തില്‍ അവന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്