Chapter Title : 💞ആയിരം കണ്ണുമായി 11 [Fang leng]

നടന്നു

അഖിൽ റിസോർട്ടിനുള്ളിൽ

സാർ : ഈ സെക്ഷനിലെ റൂമുകൾ മുഴുവൻ നമ്മുടേതാ വലിയ റൂമുകളാ എടുത്തിട്ടുള്ളത് ഒരു റൂമിൽ 3, 4 പേര് വെച്ച് കിടക്കാം എല്ലാവരും റൂമുകളിൽ പൊക്കോ... കൃത്യം 10 മണിയാകുമ്പോൾ എല്ലാവരും ബസിനടുത്ത് വരുക

അഖിൽ : സാർ...

സാർ : എന്താ...

അഖിൽ : അത് പിന്നെ... പെൺകുട്ടികൾക്ക് താഴത്തെ നിലയിൽ തന്നെയല്ലേ റൂം

സാർ : താൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ കാര്യം നോക്കിയാൽ മതി പെൺകുട്ടികളുടെ കാര്യം അറിയാനാ അവന്... താഴെ അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എന്താ

അഖിൽ : ഒന്നുമില്ല സാർ...

സാർ : എന്നാൽ പോകാൻ നോക്ക്

ഓരോരുത്തരായി റൂമുകളിൽ കയറാൻ തുടങ്ങി...

അഖിൽ പതിയെ ചുറ്റും നോക്കി...

അഖിൽ : എവിടെ കയറും... എല്ലായെണ്ണവും ഗ്യാങ്ങായി അങ്ങ് കയറുകയല്ലേ...

ഇതേ സമയം

റോണി : ടാ രോഹിത്തെ... നീ എന്താ കയറുന്നില്ലേ..

രോഹിത്ത് : നിങ്ങള് കയറിക്കോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം

അജ്മൽ : ഇവൻ... നിങ്ങള് വാ അവൻ വരുബോൾ വരട്ടെ എനിക്കൊന്ന് കിടക്കണം..

റോണിയും കൂട്ടുകാരും പതിയെ റൂമിലേക്ക് കയറി...

രോഹിത്ത് പതിയെ ചുറ്റും നോക്കി നിൽക്കുന്ന അഖിലി ന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി..

രോഹിത്ത് : അവിടെ സ്ഥലമുണ്ട്...

അഖിൽ : എന്താ...

രോഹിത്ത് : റൂമിൽ ഒരാൾക്ക്‌ കൂടി സ്ഥലമുണ്ട്... നീ വരുന്നോ

അഖിൽ : നീ പോകാൻ നോക്ക്... ഞാൻ വേറെ കിടന്നോളാം...

രോഹിത്ത് : നിനക്ക് ആരുമായും വലിയ കമ്പനിയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... നീ വാ...

അഖിൽ : നീയൊന്നുമായും എനിക്ക് വലിയ കമ്പനി ഇല്ല... വെറുതെ ഇടി വാങ്ങാതെ പോകാൻ നോക്ക്

രോഹിത്ത്‌ : ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ... അഖിലെ നീ വാ....

ഇത്രയും പറഞ്ഞു രോഹിത്ത് അഖിലിന്റെ ബാഗും എടുത്ത് മുന്നോട്ട് നടന്നു

അരുൺ : അല്ല ഈ രോഹിത്ത് കൊപ്പൻ ഇത് എവിടെ പോയി...

റോണി : ആർക്ക് അറിയാം...

അപ്പോഴേക്കും റൂം തുറന്ന് രോഹിത്ത്‌ അകത്തേക്ക് കയറി

അജ്മൽ : ദോ വന്ന...

പിന്നാലെ അഖിലും... അഖിലിനെ കണ്ട അവർ ഒന്ന് നെട്ടി...

അജ്മൽ : ( ഇവനെ വിളിക്കാനാണോ റോണി ഈ കൊപ്പൻ പോയെ)

അരുൺ :( ഈ രോഹിത്ത് നമ്മുടെ അന്തകനാ റോണി)

അഖിൽ അടുത്തേക്ക് എത്തിയതോടെ അവർ സംസാരം നിർത്തി

അഖിൽ പതിയെ അവരെ