Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 1 [ഹസ്ന]

കാര്യമായി കാണുന്നത്."

​അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദി നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​"നീ എനിക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവിതമായി തോന്നുന്നു, റഹീം. ഈ വീട്ടിൽ വന്നതുമുതൽ ഞാൻ ആദ്യമായാണ് ഇത്ര സമാധാനം അനുഭവിക്കുന്നത്. നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ... ഭയമില്ല, ഒറ്റപ്പെടലില്ല."

​മഴ പൂർണ്ണമായും നിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഇരുന്നു; കൈകൾ കോർത്ത്, ചിലപ്പോൾ മൗനത്തിലും ചിലപ്പോൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചും സമയം തള്ളിനീക്കി. ഞാൻ അവളോട് എന്റെ കോളേജ് ജീവിതം, സ്വപ്നങ്ങൾ, അബ്ബുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലെ അകലം — എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു, ചിലപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.

​രാത്രി ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം തുടർന്നു. അത് വെറുമൊരു ആവേശകരമായ ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് മനസ്സിനെ തൊടുന്ന ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ വീണ്ടും ഒരു മൃദു ചുംബനം നൽകി. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.

​"നാളെ അബ്ബു വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും അകലെ ആകേണ്ടി വരുമല്ലേ?" അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​"ശരീരം അകലെയായിരിക്കും. പക്ഷേ മനസ്സ് അകലില്ല, ആയിഷാ. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും — ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്ന്."

​അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. ഭയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള, ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് ഒരുമയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ, മനോഹരമായ യാത്ര.

​പതുക്കെ ക്ഷീണം അവളെ തളർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ സോഫയിൽ കിടത്തി, ഒരു തലയണ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഞാൻ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു, അവളുടെ മുടി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.