Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 1 [ഹസ്ന]

ചാഞ്ഞു.

"നീ പേടിക്കാതെ ആയിഷാ... ഇത്ത ആരോടും പറയില്ല. ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് വേറെ എന്തോ ആണ് തോന്നിയത്," ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വീണ്ടും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ആയിഷയുടെ പേടി പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല. അവൾ കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്ന് കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.

"റഹീം, സമീറ ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം നീ കണ്ടതല്ലേ? വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ക്ലർക്കായതുകൊണ്ട് ആളുകളെ നോക്കിയാൽ അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാകും. ഇത്ത ഇനി ആരോടെങ്കിലും..." അവൾ ആശങ്കയോടെ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്, ആ തോളുകളിലൂടെ കൈകൾ ഇട്ട് അവളെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നീ വെറുതെ പേടിക്കുകയാണ് ആയിഷാ. സമീറ ഇത്ത ആരോടും ഒന്നും പറയ ലക്ഷണവുമില്ല. അവരുടെ ആ നോട്ടം പേടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല, അതിൽ ഒരുതരം കള്ളച്ചിരിയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നീ അത് വിട്ടേക്ക്."

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രാന്തി പതുക്കെ മാറി, വീണ്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം നിറയാൻ തുടങ്ങി.

"നമുക്ക് സമീറ ഇത്ത തന്ന ആ നെയ്പത്തിരി കഴിച്ചാലോ? രാവിലെ മുതൽ നമ്മൾ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ," ആയിഷ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"ഉം... അത് നല്ല കാര്യമാണ്. വിശപ്പ് നന്നായിട്ടുണ്ട്," ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും താഴേക്ക് ചെന്ന്, സമീറ ഇത്ത കൊണ്ടുവന്ന ചൂടുള്ള നെയ്പത്തിരിയും കറിയും എടുത്തു കഴിച്ചു. പരസ്പരം ഉരുളകൾ വെച്ചു നൽകിയും തമാശകൾ പറഞ്ഞും ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രമായി ആ പകൽ സമയം ചെലവഴിച്ചു. അബ്ബുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം ആ വീടിനെ കൂടുതൽ ശാന്തമാക്കിയിരുന്നു.

ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാറ്റും ഇലകളുടെ അലയടിയും കാണാമായിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായിരുന്നു. ആയിഷ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് എന്റെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.

"റഹീം...