Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 1 [ഹസ്ന]

നോക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നൽ വെട്ടി, കൂടെ കറന്റും പോയി. വീടാകെ ഇരുട്ടിലായ ആ നിമിഷം, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു പാത്രം താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കൂടെ ആയിഷയുടെ ഒരു ചെറിയ നിലവിളിയും കേട്ടു.

​ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് തെളിയിച്ച് വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, തറയിൽ വീണുടഞ്ഞ ചില്ലുപാത്രത്തിന് നടുവിൽ, ഭയന്ന് വിറച്ച് ആയിഷ ഒരു ഭിത്തിയോട് ചേർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഇരുട്ടിനെയും ഏകാന്തതയെയും ഭയപ്പെടുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു.

​"ആയിഷാ..." ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

​അവൾ ഞെട്ടി എന്നെ നോക്കി. ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതുപോലെ അവളുടെ നെഞ്ച് വേഗത്തിൽ ഉയർന്നുതാഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"സാരമില്ല, കറന്റ് പോയതല്ലേ. ഞാൻ മെഴുകുതിരി എടുക്കാം," ഞാൻ പറഞ്ഞു.

​ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആയിഷ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു.

​"റഹീം... പോകല്ലേ... എനിക്ക്... എനിക്ക് ഇരുട്ട് പേടിയാ..." വളരെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ, കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി അവൾ പറഞ്ഞു.

​ആദ്യമായായിരുന്നു അവൾ എന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത്. ആ വിളിയിൽ, അവളുടെ ആവലാതികളിൽ, എന്റെ 21 വയസ്സുകാരനായ മനസ്സിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ഭാവം ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

​ആ ഇരുട്ടിൽ, എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകളുടെ സ്പർശനം എന്നെ ഒരു നിമിഷം തറപ്പിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത എനിക്ക് തൊട്ടടുത്ത് അറിയാമായിരുന്നു. ഭയവും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് ആകെ ഉലഞ്ഞുപോയ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു