Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 3 [ഹസ്ന]

കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന മട്ടിലാണ് നിന്നിരുന്നത്.

"എന്നാൽ മോളെ ആയിഷാ, ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. മഴ അല്പം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഫയലിന്റെ കാര്യം അബ്ബുവിനോട് പറഞ്ഞേക്ക്," സമീറ ഇത്ത തന്റെ റെയിൻകോട്ട് കയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ട് വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു. ആ മുഖത്ത് അല്പം മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്ന വന്യതയുടെ ഒരു നിഴൽ പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

"ശരി ഇത്താ, വന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി," ആയിഷ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ യാത്രയാക്കാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.

ഞാൻ ഇത്തയെ വണ്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അനുഗമിക്കുമ്പോൾ, ആയിഷ അകത്തേക്ക് കയറിയ ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ഇത്ത എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: "ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നീട് തീർക്കാം റഹീമേ... നീ റെഡിയായിരുന്നോ."

അവർ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. എന്നാൽ വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഈ കളി കൂടുതൽ അപകടകരമാകുമെന്ന ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ ശക്തമായിരുന്നു.

സമീറ ഇത്തയുടെ സ്കൂട്ടർ വഴിത്തിരിവ് കടന്ന് മറയുന്നതുവരെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തുതന്നെ നോക്കിനിന്നു. കനത്ത മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചപ്പോഴാണ് ഉള്ളിലെ ആ ചൂടും വെപ്രാളവും അല്പമൊന്ന് അടങ്ങിയത്. ഒരു വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്കാണ് രക്ഷപെട്ടതെന്ന ബോധ്യം എന്നെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.

​ഞാൻ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസുകൾ എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

​"എന്താ റഹീമിക്കാ ഒരു പരുങ്ങൽ? സമീറാത്ത പോയപ്പോഴേക്കും മുഖത്താകെ ഒരു പരിഭ്രമം പോലെ," ആയിഷ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

​"ഏയ്... അതൊന്നുമില്ലെടാ.