Chapter Title : ആയിഷയുടെ കുടുംബം [Manny Kumar]

നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ ആഴമുള്ള ശ്വാസം എടുത്ത് പറഞ്ഞു:
“ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഒരു രഹസ്യവും ഉണ്ടാവരുത്. നമ്മൾ നാലുപേരും ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഒരു യഥാർത്ഥ കുടുംബമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്താലും, എങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചാലും, അത് നമ്മുടെ സ്വന്തം കാര്യമാണ്. പക്ഷേ പുറത്ത് ലോകത്തോട് ഒരക്ഷരം പോലും പറയരുത്. ഇത് നമ്മുടെ വീട്ടിലെ പരമപവിത്രമായ രഹസ്യമായിരിക്കണം. മനസ്സിലായോ?”
ലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൾ ആയേഷയുടെ കൈ പിടിച്ച് വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ആയേഷക്ക… നീ ഞങ്ങളോട് ഇത്ര സ്നേഹവും വിശ്വാസവും കാണിക്കുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ ദീർഘകാലം ജോലിക്കാരായി മാത്രം ജീവിച്ചു. ഇന്ന് നീ ഞങ്ങളെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നത്… എന്റെ ഹൃദയം നിറയുന്നു.”
മുരുകൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് തൊണ്ട തടവി പറഞ്ഞു:
“ആയേഷ… നിന്റെ ഔദാര്യം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ഇത്ര വലിയ സ്നേഹം ലഭിക്കുമെന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ല. ഞാൻ വാക്കു തരുന്നു… ഈ വിശ്വാസം ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ലംഘിക്കില്ല.”
മോണിഷ ആയേഷയെ ബലമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷകണ്ണീർ ഒഴുകി:
“ആയേഷക്ക… നീ എനിക്ക് ഒരു സഹോദരിയും അമ്മയും എല്ലാമായി മാറി. ഞാൻ നിന്നെ വളരെ സ്നേഹിക്കുന്നു. നീ ഞങ്ങളെ കുടുംബത്തിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചത്… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമാണ്.”
ആയേഷ മോണിഷയുടെ മുടി തഴുകി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഈ വീട്ടിന്റെ അവിഭാജ്യ ഭാഗമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളോട് തുല്യമായ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ഉണ്ട്. ഇനി നിങ്ങൾ ജോലിക്കാരല്ല… നമ്മുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളാണ്.”
ആയേഷ ഒരു നിമിഷം നിന്ന്, ഹൃദയസ്പർശിയായി തുടർന്നു:
“ഇതൊരു സമ്മാനമായി… പ്ലാന്റേഷന്റെ പുറകുവശത്തുള്ള ഔട്ട് ഹൗസും അതിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു ഏക്കർ സ്ഥലവും പൂർണമായും നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി തരുന്നു. അത് നിങ്ങളുടേതായിരിക്കും. പേപ്പറുകൾ ഇന്ന് തന്നെ തയ്യാറാക്കാം.”
ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആയേഷയുടെ കാലുകൾ തൊട്ട് പറഞ്ഞു:
“ആയേഷക്ക… നിന്നോട് എന്ത് നന്ദി പറയണമെന്ന് അറിയില്ല. നീ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചു. ഞങ്ങൾ നിനക്ക് എന്നും കടുത്ത നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കും.”
മുരുകൻ കണ്ണീർ