Chapter Title : ആയിഷയുടെ കുടുംബം [Manny Kumar]

ശക്തമായി തടവി ചലിച്ചു.
ആയേഷ ഉറക്കെ മൂളി:
“ലക്ഷ്മി… നിന്നോട് ഒന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശക്തയായി തോന്നുന്നു… ഈ വീട്ടിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും ഞാൻ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നു…”
മുരുകൻ മോണിഷയെ ശക്തമായി തള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“മോണിഷ… നീ എന്റെ മകളാണെങ്കിലും… നിന്നെ ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയായി കാണുന്നു… ഇത് തെറ്റാണോ ശരിയാണോ എന്ന് അറിയില്ല… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ പൂർണനായി തോന്നുന്നു…”
മോണിഷ ഉറക്കെ മൂളി:
“അച്ഛാ… തെറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു… കൂടുതൽ ശക്തമായി തള്ള് അച്ഛാ… ഞാൻ നിന്റേതാണ്…”
നാലുപേരുടെയും ശരീരങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ ചലിച്ചു. സ്നേഹവും ആസക്തിയും, കുറ്റബോധവും വിമോചനവും ഒത്തുചേർന്ന ഒരു തീവ്രമായ മനഃശാസ്ത്രപരമായ അനുഭവമായിരുന്നു അത്.
മുരുകൻ മോണിഷയുടെ ഇടുപ്പുകൾ ബലമായി പിടിച്ച്, ക്രൂരമായ വേഗത്തിൽ തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സംഘർഷം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു — ഒരു വശത്ത് പിതൃത്വത്തിന്റെ കുറ്റബോധം, മറുവശത്ത് പിതൃ-മകൾ എന്ന ബന്ധത്തിനപ്പുറമുള്ള ആഴമായ ആസക്തിയും സ്നേഹവും.
മുരുകൻ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി ഉറക്കെ മൂളി:
“മോണിഷ… മോളേ… അച്ഛന് വളരെ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ട്… നീ എന്റെ രക്തമാണല്ലോ… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ ഇത്ര സുഖം അനുഭവിക്കുന്നത്… എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല…”
മോണിഷ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, ലജ്ജയോടും ആവേശത്തോടും പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ… ഞാനും ഭയന്നിരുന്നു… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സുരക്ഷിതയായും പൂർണയായും തോന്നുന്നു. ഈ സ്നേഹം തെറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ തള്ള് അച്ഛാ… എന്നെ പൂർണമായി നിന്റേതാക്ക്…”
മുരുകൻ ഒരു ക്രൂരമായ മൂളലോടെ അവസാന തള്ളൽ നൽകി. അവന്റെ കനത്ത ലിംഗം മോണിഷയുടെ പൂറിനുള്ളിൽ ആഴത്തിൽ