ആയിഷയുടെ കുടുംബം 2 [Manny Kumar]

ആയേഷ നിന്നു. സൂര്യാസ്തമയത്തിന്റെ മൃദു സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം അവളുടെ നഗ്ന ശരീരത്തിൽ പതിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മൃദുവായ കണ്ണീർ തുടിച്ചൊഴുകി. അവൾ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി, ദൂരെയുള്ള പച്ചപ്പിനെ നോക്കി.

പിന്നിൽ നിന്ന് അഹമ്മദ് അവളെ മൃദുവായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ മുലകളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അഹമ്മദിന്റെ പുറകിൽ സന, ഫാത്തിമ, സൈനബ, മോണിഷ, ലക്ഷ്മി, ബിലാൽ, മുരുകൻ എന്നിവരും നിന്നു. എല്ലാവരും നഗ്നരായി, പരസ്പരം ചേർന്ന്.

ആയേഷയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു:

“ഞങ്ങൾ ആരംഭിച്ചത് ഒരു ഏകാന്ത രാത്രിയിൽ നിന്നായിരുന്നു… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കരഞ്ഞിരുന്ന ഒരു രാത്രിയിൽ നിന്ന്. പക്ഷേ ഇന്ന്… നോക്കൂ… നമ്മൾ എത്ര വലുതായി. എത്ര സ്നേഹത്തോടെ, എത്ര ധൈര്യത്തോടെ ഒന്നായി.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അഹമ്മദ് അവളുടെ കണ്ണീർ ചുംബിച്ചു.

“മോനേ… നീയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രമല്ല, നിന്നോടുള്ള കാമവും എന്നെ ജീവനോടെ നിർത്തി. നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”

സൈനബ ആയേഷയെ മറ്റൊരു വശത്ത് നിന്ന് ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവരുടെ നഗ്ന മുലകൾ ബലമായി അമർന്നു.

“ചേച്ചി… നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്നും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നേക്കാം. നീ എന്നെ ഈ കുടുംബത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.”

ഫാത്തിമ അഹമ്മദിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കരഞ്ഞു: “ഏട്ടാ… നീ എന്റെ സഹോദരനും, എന്റെ പ്രിയനുമാണ്. ഈ കുടുംബം നമ്മെ രണ്ടുപേരെയും ഒന്നാക്കി.”

മോണിഷ, സന, ലക്ഷ്മി, ബിലാൽ, മുരുകൻ എന്നിവരും ഒന്നിച്ച് ചേർന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി, കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർ ഒഴുകി.

ആയേഷ എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു:

“നമ്മുടെ യാത്ര ഒരു ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്ന് നമ്മൾ ഒരു പൂർണ കുടുംബമായി. ഈ സ്നേഹം, ഈ കാമം, ഈ വിശ്വാസം — ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ്. നമ്മൾ ഒരിക്കലും പിരിയില്ല. നമ്മുടെ രക്തവും, നമ്മുടെ കാമവും, നമ്മുടെ സ്നേഹവും തലമുറകളിലൂടെ തുടരട്ടെ.”

അഹമ്മദ് ആയേഷയുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു:

“അമ്മേ… നിന്നെ ഞാൻ എന്നും സ്നേഹിക്കും. നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ എന്നും ഉണ്ടാകും.”

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. പക്ഷേ ആ വലിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ, ഒരു പുതിയ തീ — ഒരിക്കലും അണയാത്ത ഒരു രഹസ്യാഗ്നി — ശാന്തമായി ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു