Chapter Title : അബദ്ധം 9 [PG]

എന്നു കരുതി നിശബ്ദനായി ഇരുന്ന എന്റെ കണക്കു കൂട്ടലുകൾ ആകെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് മറ്റൊരാളുടെ കൈ കൂടി എന്റെ ചന്തിയിൽ വന്ന് അമർന്നു… ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു നോക്കി, കുറച്ചധികം സ്വാമിമാർ വളഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് കൊണ്ട് അത് ആരുടെ കൈകളാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാനായില്ല...തുളക്കുള്ളിൽ മറ്റൊരാളുടെ വിരൽ കയറി ഇറങ്ങുന്നത് അറിയാതെ അയാളും കൈ ചന്തിയുടെ വിടവിലേക്ക് കടത്തി…വിരലുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടി മുട്ടിയതും രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ പേടിച്ചു കാണണം ദൃതിയിൽ കൈകൾ രണ്ടും അവർ പിൻവലിച്ചു…അല്പനേരത്തേക്ക് രണ്ടുപേരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും പ്രതികരണം ഒന്നും കാണാതായപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ആശ്വസിച്ചു...പക്ഷേ ആ സന്തോഷം അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല….ആ രണ്ട് കൈകൾ ഒരേസമയം എന്റെ പിന്നിൽ വീണ്ടും അമർന്നു…എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ജിതേന്ദ്ര സ്വാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അയാൾ ഇടയിലേക്ക് വിരൽ കയറ്റി നിർത്തി അധികം വൈകിയില്ല അജ്ഞാതനായ രണ്ടാമത്തെ ആളുടെ വിരലും ഇടയിലേക്ക് കയറി വന്നു…രണ്ടുപേരുടെ വിരലുകളും പരസ്പരം മുട്ടി ഉരുമ്മി തുളയുടെ കവാടത്തിൽ വന്ന് അമർന്ന് നിന്നു…

“ഉഫ് …”

ഒരേസമയം രണ്ടുപേരും വിരൽ ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റാൻ ശ്രമംനടത്തിയപ്പോൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ ഞാൻ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു…ജിതേന്ദ്ര സ്വാമി എഴുന്നേൽക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ തോളിൽ കൈ അമർത്തി കസേരയിലേക്ക് വലിച്ച് ഇരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു ….

“സ്നാനം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ഇരിക്ക്…”

കസേരയുടെ ഇടയിലെ വിടവിലൂടെ മുകളിലേക്ക് തള്ളി പിടിച്ചിരുന്ന അവരുടെ വിരലുകളിലേക്കാണ് എന്റെ പിൻഭാഗം അമർന്നത്….മനഃപൂർവം അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തതാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം,ആ വിരലുകളെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ അനുവദിച്ചാൽ മാത്രമേ കസേരയിലേക്ക് എനിക്ക് അമർന്ന് ഇരിക്കാൻ പറ്റൂ എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി…ജിതേന്ദ്ര സ്വാമി എന്റെ ഇടത് തോളിൽ കൈകൾ അമർത്തി ഇരിക്കാനായി നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…ഞാൻ പരമാവധി എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും വലതു തോളിൽ മറ്റൊരു കൈ കൂടി അമർന്നു,ആരാണെന്ന് നോക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ് രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് എന്നെ വലിച്ച് കസേരയിലേക്ക് ഇരുത്താൻ തുടങ്ങി …വിരലുകൾ രണ്ടും തുളയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറാൻ തുടങ്ങിയതും അസ്വസ്ഥതയോടെ ഞാൻ വലതു തോളിൽ അമർന്ന കൈ ആരുടേതാണെന്ന് അറിയാനായി പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി, അയാളുടെ മുഖം കണ്ട ഞാൻ ശെരിക്കും ഞെട്ടി. കാറിൽ വച്ച് മറ്റുള്ളവർ മാറി മാറി ഗുണദോഷിച്ചപ്പോഴും എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ച അതേ സ്വാമിജി, ഇരുട്ടിൽ അയാൾക്ക് മറ്റൊരു മുഖമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്…എന്റെ ഭാഗത്ത്