Chapter Title : അഭിയും വിഷ്ണുവും [ഉസ്താദ്]

ഹാസ്യപൂർവമായി പറഞ്ഞു...

അമ്മ :- ദേ ചെക്കാ , എന്റെ ദോശയെ പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടല്ലോ...

അമ്മ വീണ്ടും കപടദേഷ്യം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി...

കഴിച്ചു തീർന്നു കയ്യും വായും കഴുകി വിഷ്ണു പോകാൻ നേരം അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു...

അവൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ കയറി മിനിമം സ്പീഡിൽ പോകാൻ നേരം അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴിയിലേക്ക് മറ്റൊരു ചിന്ത ഉണർന്നു പൊങ്ങി...അതു തന്റെ അച്ഛനെ കുറിച്ചായിരുന്നു...സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ചു അമ്മക്കൊരു "എവർ റോളിംഗ് " ട്രോഫിയും കൊടുത്തിട്ട് കടന്നു കളഞ്ഞയാളാണ് ആ മനുഷ്യൻ...അമ്മ ചിലപ്പോഴൊക്കെ സങ്കടത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു...അവൻ ഓർത്തു ; അച്ഛനുണ്ടായിട്ടും ചെറുപ്പത്തിൽ കൂട്ടുകാരുടെ തിരുനാവിൽ നിന്ന് വരുന്ന തന്തയില്ലാത്തവൻ എന്ന വിളി അവനെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സങ്കട കയത്തിൽ മുക്കിയിരുന്നു...എന്നിട്ടും ആ മനുഷ്യനെ അവൻ വെറുത്തില്ല...കാരണം അയാൾ തന്റെ അച്ഛൻ ആയിരുന്നു...
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അൽപ്പം കണ്ണുനീർ പൊടിഞ്ഞു...

എപ്പോഴോ അവൻ തന്റെ കമ്പനിയിൽ എത്തി...
ഓട്ടോമൊബൈൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിച്ച വിഷ്ണുവിന് ഈ കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടാൻ അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല...കൂടാതെ ചെറുപ്പം മുതലേ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടുവളർന്ന വിഷ്ണു പഠിക്കാൻ നല്ല മിടുക്കൻ ആയിരുന്നു...കൂടാതെ അൽപ്പം " കുൽസിത പ്രവർത്തനങ്ങൾ " കയ്യിലുണ്ട്...എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു കൊച്ചു കഴുവേറി ആണെന്ന് പറയാം...

മെയിൻ ഓഫീസിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറിയതും അവിടെ ജോലി തിരക്കിൽ ആയിരുന്ന നിരവധി പേരെ അവൻ കണ്ടു...അവിടെ നിന്നിരുന്ന ഒരു സാർ ആണ് വിഷ്ണുവിനോട് മാനേജറിന്റെ ക്യാബിനിലോട്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞത്...

വിഷ്ണു :- may i come in sir ?

മാനേജർ :- yes , come in

അകത്തേക്ക് കയറിയ വിഷ്ണുവിനെ AC യുടെ കൊടും തണുപ്പ് മൂടിയിരുന്നു...അവൻ ചെന്നതും മാനേജർ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു...

മാനേജർ :- ആ വരൂ വിഷ്ണു , ഇരിക്കൂ...

വിഷ്ണു :- താങ്ക്സ് സാർ...

മാനേജർ :- നിങ്ങൾക്ക് ഷോ റൂമിലേക്ക് പോകാം അവിടെ ചെന്നിട്ട് ബാക്കി form ഒക്കെ റെഡി ആക്കാം...

വിഷ്ണു :- ഓക്കേ സാർ...