Chapter Title : അഭിയും വിഷ്ണുവും [ഉസ്താദ്]

ആയിട്ട് അറിയാതെ പോലും ഷോ റൂമിലെ ഒരു ആണിന്റെ മുഖത്ത് പോലും നേരെ ചൊവ്വേ നോക്കാത്ത പെണ്ണ് ഇപ്പൊ തന്നെ നോക്കുന്നതായി മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഹൃദയം അതിവേഗത്തിൽ വെള്ളിടികൾ പൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു...

അവൻ അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനിലേക്കുള്ള കണ്ണുകൾ മാറ്റി...

അവനു അതു ഒരുപാടു സങ്കടം ആയി...

അവൻ ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ കഴിഞ്ഞു ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം രമ്യ എന്ന സ്റ്റാഫ് തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വന്നു...

അവൻ രമ്യയോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു...രമ്യ വെളുത്തിരിക്കുവല്ല പക്ഷെ ഇരുനിറമോ കറുപ്പോ അല്ല...ഇരുനിറത്തിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി ബ്രൈറ്റ് ആയ നിറം ആണ് രമ്യയ്ക്ക്...

അവൾ അവനോടു മൊബൈൽ നമ്പർ ചോദിച്ചു...അവൻ മൊബൈൽ നമ്പർ പറയാനായി തുടങ്ങും മുൻപ് രമ്യയോടായി പറഞ്ഞു :

വിഷ്ണു :- അല്ല , രമ്യക്കെന്തിനാണ് എന്റെ നമ്പർ...

രമ്യ :- അതു കസ്റ്റമേഴ്സ് ബുക്ക്‌ ചെയ്ത കാർ ഒക്കെ വാങ്ങാൻ ഇവിടെ അല്ലെ വരുന്നേ...ചിലപ്പോൾ നൈറ്റ്‌ വർക്ക്‌ കാണും...അപ്പൊ ഞാനും അഭിരാമിയും ലക്ഷ്മിയും മാത്രമേ കാണൂ...ഒരാളെ കൂട്ടിരുത്താമെന്നു വച്ചു ആ പ്രവീണിനെ വിളിച്ചു പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പ് അത്ര ശെരി അല്ല...

അപ്പോൾ വിഷ്ണു മനസ്സിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ആലോചിച്ചു : അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പ് അറിഞ്ഞാലോ.....

വിഷ്ണു :- ഉം ശെരി...

രമ്യ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ക്യാബിൻ വിട്ട്പോയി...

അപ്പോഴേ വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായി ഇതെല്ലാം നുണകൾ ആണെന്ന്...പക്ഷെ എന്തിനു വേണ്ടി ആണ് ഈ നുണകൾ രമ്യ പറഞ്ഞത് എന്ന് മാത്രം വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായില്ല...

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഷോ റൂം വിട്ട് എല്ലാരും പോയി...

രാത്രി ബോർ അടിച്ചിരുന്നപ്പോൾ തന്റെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ വിഷ്ണു നോക്കിയിരുന്നു...

നീലക്കണ്ണുകളും വെളുത്ത തുടുത്ത മുഖവും ഡയമണ്ട് തിളങ്ങുന്ന പല്ലുകളും ഒതുക്കിവച്ച മീശയും " ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും " തന്നെ കാണാൻ ഗ്ലാമർ ഉണ്ടെന്ന് അവനറിയാം...ഏതൊരു പെണ്ണിനെ വീഴ്ത്താനുള്ള സൗന്ദര്യം അവനുണ്ട്...പിന്നെ ഈ സൗന്ദര്യത്തിലൊന്നുമല്ലല്ലോ കാര്യം നമ്മുടെ വർക്കിലല്ലേ?അതിനു മുന്നിൽ കറുപ്പും വെളുപ്പും ഒക്കെ എന്തോന്ന്...

അവനും അമ്മയും ഭക്ഷണം എല്ലാം നേരെത്തെ കഴിച്ചത് കൊണ്ട്