Chapter Title : അച്ചുവിൻ്റെ അമ്മ എൻ്റെയും [ദുഷ്യന്തൻ]

പെണ്ണിന് വേണ്ടി നൻപന്മാരെ മറക്കണോ?? ”

“എടാ മൈരാ.. നീ ഒരക്ഷരം മിണ്ടല്ല് "

അവനൊന്ന് ചുണ്ട് കോട്ടി ചിരിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നങ്ങോട് മൊത്തം പ്ലാനിംഗ് ആയിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസത്തെ എക്സാം ഞാൻ അവൾടെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ഞാനല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോ അവള് ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടൂ. ആ കണ്ണുകൾ എന്നിൽ പതിഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കാട്ടി. അവള് പെട്ടെന്ന് മുഖം വെട്ടിച്ചു. എങ്കിലും ആ eye contact.. കണ്ണും കണ്ണും ഉടക്കിയ ആ നിമിഷം ഞാൻ ഉറപിച്ചു.
ഞാൻ ഓടി അവള് ഇരിക്കുന്ന ബെഞ്ചിലേക്ക് പോയി. അവിടിരുന്നവൻ്റെ കാല് പിടിച്ച് അവനെ മാറ്റി. അതെല്ലാം അവള് അതിശയത്തോടെ നോക്കി ഇരുന്നു.

“പേരെന്താ..???”
അറിയാമെങ്കിലും അൽപ്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു .

“ അറിയില്ലേ... എൻ്റെ പേരെന്താണെന്ന്..?? ” അൽപ്പം കടുപ്പിച്ചാണ് മറുപടി പറഞ്ഞതെങ്കിലും ആദ്യമായി അവളുടെ ശബ്ദം ഇത്രക്ക് അടുത്ത് നിന്ന് കേൾക്കുന്നത്തിൻ്റെ ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞാൻ.

“അറിയതകൊണ്ടല്ലേ ചോദിച്ചത് "
ഞാനും പവർ ഒട്ടും കുറച്ചില്ല.

“ എന്നാ അറിയണ്ട . "

“അയ്യോ അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. പേരൊന്ന് പറ കൊച്ചെ"

“കൊച്ചോ?? ആരാഡോ തൻ്റെ കൊച്ച്.?? ”

“ പേര് പറഞ്ഞാലല്ലേ വിളിക്കാൻ പറ്റൂ.അല്ലേൽ കൊച്ചെന്നൊക്കെ വിളിക്കാം .”

“എടോ താൻ കൊറച്ച് നാളായിട്ട് എൻ്റെ പുറകെയാണല്ലോ. ക്യാൻ്റീനിൽ പോയാൽ അവിടെ ദേ ഇപ്പൊ ഇവിടിരുന്നവനെ മാറ്റിയിട്ട് ഇവിടേം വന്നെക്കുന്നു, തനിക്ക് എന്താ വേണ്ടേ??? ”

“ തന്നെ... എനിക്ക് തന്നെയാ വേണ്ടത് .