Chapter Title : അച്ഛനെയാണെനിക്കിഷ്ടം [ഷജ്നാദേവി]

അവിടെ നാലുമനസ്സുകളിൽ‌ ചൂടുപടർന്നു. നിഷിത അച്ഛനെ നോക്കിയെന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളിച്ച് റെഡിയായി, സഹദേവൻ ബ്രൂണെയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന വയലറ്റ് ബാജുകുറൂങ്ങ്(മുട്ടിനേക്കാൾ ഇറക്കമുള്ള ടോപ്പും അതിനടിയിൽ മിഡിയും അടങ്ങുന്നത്) എടുത്ത്‌ ധരിച്ച് അക്ഷമയായി നിന്നു. തന്റെ അവസ്ഥ അമ്മയും അനിയനും മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാൻ വെറുതേ ഒരു പുസ്തകമെടുത്ത് മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വായന ഇത്രയ്ക്ക് അരോചകമായ ദിവസം ഉണ്ടായിട്ടില്ല? അവൾ കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

"വാ മോളെ" സഹദേവൻ കീ കിലുക്കി‌ നടന്ന് കാറിലേയ്ക്ക് കയറി. നിഷിത അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ കയറിയിരുന്നു. കറുപ്പ് റെയ്ഞ്ച് റോവർ ഗേയ്റ്റ് കടന്ന് നിരത്തിലൊഴുകി "ഓഹ് അച്ഛാ സൂപ്പർ! ഇനി എടയ്ക്കൊക്കെ ങ്ങനെ മുണ്ടുടുക്കണം ട്ടോ" "ഉം.." സഹദേവൻ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് ആസ്വദിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ചു.

"ഈ കരിംനീല ഷർട്ടിട്ടപ്പഴാ ഈ വെള്ളയ്ക്കൊര് ചേല്! "

അവൾ‌ പല കുസൃതികളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. 'തികഞ്ഞ പക്വമതി‌ തന്നെ,പക്ഷേ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കളിക്കുട്ടിയാണെന്നും.. ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ചാണല്ലോ താൻ മനസ്സിൽ വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളൊക്കെ നെയ്ത് കൂട്ടിയത്" എന്നോർത്ത് സ്വയം പരിഹാസം പൂണ്ടു. 'ഏത് പെണ്ണിനും മോഹവും ഇഷ്ടങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും അത് താൻ ഇതുവരെ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.'

എന്തായാലും അവളെ ഒന്ന് വിരട്ടിയാലോ എന്ന ചിന്തയിലാണ് അയാൾ എത്തി നിന്നത്. എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞു, പ്രഭാതവെയിൽ കാറിനുള്ളിലേയ്ക്ക് ഇരച്ചുകയറി അവളുടെ മുഖത്ത് വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞത് കണ്ട് അയാൾ A/C ഓൺ‌ ചെയ്ത് ഇരു വശങ്ങളിലും സൺഗ്ലാസ് കയറ്റി നിഷിതയ്ക്ക് തണലേകി.

"മോളെ നീ കാലത്തെന്ത് പണ്യാ കാണിച്ചേ"

അത് കേട്ട് നിഷിത അച്ഛനെ ദയനീയമായൊന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അയാൾ വിട്ടില്ല,

"ഞാൻ വിചാരിച്ചു വല്ല്യ കുട്ടിയായാൽ ഇതൊക്കെ അറിയുമെന്ന്"

"അറിയാം അച്ഛാ, ഒരു തമാശയ്ക്ക് ചെയ്തതാ ഇങ്ങനെയാവൂന്ന് വിചാരിച്ചില്ല

"എങ്ങിനെയാവൂന്ന്"

"അത്..." അവളൊന്ന് പതറി.

"എങ്ങിനെയാവൂന്ന്" അയാൾ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ആവർത്തിച്ചു

"ഡ്രസ്സ്... ണ്ടാവൂന്ന് വിചാര്ച്ച്.."

"എന്നിട്ട്ണ്ടായിര്ന്നോ?"

"ഇല്ല..." അവളുടെ മുഖം ചുവന്ന് ചോരപൊട്ടാൻ വെമ്പി.

"ഇനിയങ്ങിനെ ഡ്രസ്സ് ഇല്ലാന്ന് വെക്ക്വാ... എന്തിനാ വേണ്ടാത്തിടത്ത് നോക്ക്ണേ?"

ആ ചോദ്യം ഒരിടിമിന്നൽ പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിനെ തുളഞ്ഞുകയറി.

"അറിയാതെ നോക്കിയതാ"അവളുടെ