Chapter Title : അച്ഛനും മകളും പിന്നെ ആ എരണം കേട്ട മനഃസ്സാക്ഷിയും

സ്കൂൾ യൂണിഫോം അണിഞ്ഞായിരുന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത് പഠിക്കാൻ. അവൾക്കു പതിനെട്ടു വയസ്സായിരുന്നു എങ്കിലും അവളെ കണ്ടാൽ ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയെ പോലെ തോന്നി.

ബസിൽ പതിവുപോലെ തിരക്കേറി വന്നു സ്ത്രീകളുടെ പുറകിൽ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്ന ചേട്ടൻമാരെ അവൾ കണ്ടു അവൾ പതുക്കെ അവരുടെ അടുക്കലേക്കു നീങ്ങി നിന്നു.

കഥകളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു പുരുഷ സ്പർശത്തിനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു എന്നാൽ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

അവൾ പതിനെട്ടു തികഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരി പെണ്ണ് തന്നെ ആയിരുന്നു. അവളുടെ നിമ്നോന്നതങ്ങൾ ആവശ്യത്തിന് അഴകും ആകൃതിയും ഉള്ളവയും ആയിരുന്നു എന്നാൽ, സ്ഥിരമായി പെണ്ണുങ്ങളുടെ പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന ചേട്ടന്മാർ ഒറ്റക്കായിരുന്നില്ല

അവരുടെ ഉള്ളിലും അയാൾ മനസാക്ഷി എന്ന വിളിപ്പേരിട്ട് വിളിച്ച ആ എരണം കെട്ടവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ രസം കൊല്ലിയായി വന്ന ആ സ്കൂൾ കുട്ടിയെ അവർ തന്ത്രപരമായി ഒഴിവാക്കി.

മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ മീര പരീക്ഷിച്ചു എല്ലാ ദിവസവും മനസാക്ഷി മരിച്ചിട്ടില്ലാതിരുന്ന പുറകിൽ നിന്ന ചേട്ടന്മാർ അവളെ ഒഴിവാക്കി. കഥയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കഥയാണ് സത്യമല്ല എന്ന് അവൾക്കു വിശ്വസിക്കേണ്ടി വന്നു അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ആൾ ആശ്വാസ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം തനിച്ചുള്ള “ആ ആൾ” അവളുടെ പുറകിൽ എത്തി അതെ അയാൾ കൊലയാളി ആയിരുന്നു, അയാളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ നിഷ്കരുണം വെട്ടിയെടുത്തു കുഴിച്ചു മൂടിയ ഇന്നത്തെ ഒരുപാടു ബുന്ധിമാന്മാരിൽ ഒരാൾ.

തന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന വിടരാൻ തുടങ്ങുന്ന പൂ മൊട്ട് അയാൾ കണ്ടു. വിടരുന്ന വരെ കാത്തിരിക്കാതെ അയാൾ അവളിലേക്കമര്ന്നു നിന്നു.

മീരയുടെ വയറിനും നെഞ്ചിനുമിടയിൽ എന്തോ എരിയുന്ന പോലെ അവൾക്കു അനുഭവപ്പെട്ടു ഭയമാണ് അവൾക്കു തോന്നിയത്. എങ്കിലും ചലിക്കാനാവാതെ അവൾ അവിടെ നിന്നു. പുറകിൽ നിന്ന ആ മനസാക്ഷിയുടെ കൊലയാളിയുടെ കൈകൾ അവളുടെ നിതംബത്തിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു.

പുറം കൈകൊണ്ട് നിരുപദ്രവകരമായി തട്ടി തുടങ്ങിയ ആ കൈകൾ ബസിലെ തിരക്കിൻറെ മറവിൽ പതുക്കെ മലർന്നു. പതുപതുത്ത പഞ്ഞികെട്ടു പോലെയുള്ള ആ നിതംബപാളികൾക്കിടയിൽ അയാൾ പതുക്കെ വിരലുകൾ ആഴ്ത്തി.മീര പേടിച്ചു വിറച്ചു.

തന്റെ ചുറ്റും ഇരുള് പരക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയ മീര "...ഠപ്പേ ..."