Chapter Title : Adyanubhavam new kambikatha

കണ്ണുകളിലമര്‍ന്നു.ഉള്ളില്‍ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിക്കുന്നു.
മുണ്ടിന്റെ ഒരുതല കേറ്റികുത്തി അപ്പാടേ ഇരുന്നതുകൊണ്ട് അവരുടെ ഇടത്തേതുടയുടെ പകുതിഭാഗം ഇപ്പൊ വെളിയിലാണ്.വെളുത്ത പാവാടായാണവര്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.തുടകള്‍ രണ്ടും കൂടിച്ചേരുന്നിടം ഒന്നുകണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് വല്ലാതെ ആശിച്ചു.എന്നാല്‍ പകുതിഭാഗമെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളു.
‘ടും…ടും…ടും’ വാതില്‍ മുട്ടുകേട്ടതും ഞെട്ടിത്തെറിച്ചുപോയി.ഉടനെ ബൈനോക്കുലര്‍ ബാഗില്‍ തിരുകി വാതില്‍ തുറഞ്ഞു.മുത്തെ പരിഭ്രമം പണിപ്പെട്ട് മറച്ചു.ചേട്ടത്തിയമ്മയാണ്.
‘നീ ഇതുവരെ എണീറ്റില്ലെ ഗോപൂ… എന്തൊരുറക്കാ ഇത്.നീ രാവിലെ നേരത്തെ എണീകുന്ന ആളാണല്ലൊ..ഇന്നിതെന്തുപറ്റി….’
‘ഇന്നലെ വൈകീട്ടാ കിടന്നത് ചേട്ടത്തിയമ്മെ…പിന്നെ പരീക്ഷയ്ക്ക് ഇനിയും രണ്ടുമാസംകൂടിയുണ്ട്….പരീക്ഷ അവസരത്തിലല്ലെ അത്രയും നേരത്തെയൊക്കെ എണീറ്റു പഠിക്കെണ്ടൂ.
‘ഒക്കെ നിന്റെ ഇഷ്ടം….ഇവിടെ വന്ന് മാര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞു എന്ന പേരുദോഷമൊന്നും ചേട്ടത്തിയമ്മയ്ക്ക് നീ കേള്‍പ്പിക്കരുത്….’
‘….ഇല്ല ചേട്ടത്തിയമ്മെ…….ഞാന്‍ നന്നായി പഠിച്ചോളാം…..’
ചേട്ടത്തി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പൊ വീണ്ടും ബൈനോക്കുലര്‍ എടുത്ത് നോക്കിയാലൊ എന്ന് തോന്നി. പിന്നെ കരുതി…ഇനി വാതില്‍ തുറന്നിട്ട് ആ സാഹസം വേണ്ട എന്ന്.ബൈനോക്കുലറില്ലാതെ അലസമായി നോക്കുന്ന തരത്തില്‍ അങ്ങോട്ട് നോക്കിയപ്പൊ അവര്‍ അവിടെ നിന്ന് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ചേട്ടത്തിയുടെ വീട്ടില്‍ അടുക്കളജോലിക്ക് വരുന്നവരാ കക്ഷി. എന്തായാലും രാവിലെ നേരത്തെ വരുന്നതുകൊണ്ട് ഈ സൗന്ദര്യം ആരും അറിയാതെ കുറച്ചൊക്കെ ആസ്വദിക്കാം.ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പൊ അതാ കഥാപാത്രം കണ്മുന്നില്‍.ഒരു തരം ജാള്യത എന്റെ മുത്ത് നിറഞ്ഞു.എങ്കിലും ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ട്, ആദ്യമായി കാണുന്നപോലെ ഞാന്‍ നിന്നു.വന്നതും അവര്‍ പറഞ്ഞു:കുട്ടാ…പഴയ ഡ്രസ്സൊക്കെ ഇങ്ങെടുക്ക്.ജാന്വേച്ചി അലക്കിയിടാം’.
‘അതാ…ആ അലമാരയുടെ താഴത്തെ കള്ളിയിലുണ്ട്’.
‘ഇഷ്ടപ്പെട്ടൊ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ താമസ്സമൊക്കെ….ചേട്ടത്തിയമ്മയ്ക്ക് എപ്പളും കുട്ടനെ കുറിച്ച് പറയാനെ നേരമുള്ളു…ശ്രീകുട്ടിക്കാണെങ്കില്‍ പറയേം വേണ്ട.എപ്പഴും ചെറിയച്’നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞ് വാശിയായിരുന്നു…….’
ഒരു പാട് കാലത്തെ പരിചയമുള്ളതുപോലെ ജാന്വേച്ചി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഞാനറിയാതെത്തന്നെ എന്റെ നോട്ടം അവരുടെ ജാക്കറ്റിന്റെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനില്‍ക്കുന്ന സ്തനദ്വയത്തില്‍ തറച്ചു.ഇത്രയും ഉരുണ്ടതും അഴകുള്ളതുമായ മാറിടം തന്റെ 19 വയസ്സിനുള്ളില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല, അതുറപ്പ്.വളരെ പണിപ്പെട്ടിട്ടാ കണ്ണുകളെ അവിടെ നിന്ന് അടര്‍ത്തിയെടുത്തത്.
‘ശരി കുട്ടാ…സംസാരിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ല.ഒത്തിരി പണി ബാക്കിയുണ്ട്’. ഇതും പറഞ്ഞ് അവര്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പൊ ആരും കാണില്ല എന്ന ധൈര്യത്തോടെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ആ മുഴുത്ത, വിരിഞ്ഞ ചന്തിയില്‍ മേഞ്ഞു നടന്നു.ചെ!…ഞാനെന്താ ഇങ്ങനെ..അവര്‍ക്കെന്തെങ്കിലും തോന്നിയിരിക്കുമൊ…ഒന്ന് ശരിക്കും സംസാരിക്ക കൂടി ചെയ്തില്ല