Chapter Title : അഹല്യ

അത് ഗൗതമന്‍ തന്നെ എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ തന്റെ ചേല കാറ്റില്‍ അല്പം നീങ്ങിയ സമയം ഫാന്‍സി ഗൗതമന്റെ ചേല ഒരു കൂടാരം ചേലില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ട അഹല്യയ്ക്ക് ആളെ വേഗം പിടികിട്ടി. എങ്കിലും അറിയാത്തത് പോലെ അഭിനയിച്ചു. പണി പാളിയോ എന്ന് സംശയിച്ച ഇന്ദ്രന്‍ മിമിക്രി കാണിച്ച് ഗൌതമന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ മൊഴിഞ്ഞു "പ്രിയേ ഇപ്പോള്‍ മുഹൂര്‍ത്തം അമൂര്‍ത്തമാണ്. ഒന്ന്‍ അമര്‍ത്താന്‍ പറ്റിയ സമയം തന്നെ"

ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഹല്യ മറുപടി നല്‍കി. "പക്ഷെ ഞാന്‍ പാഞ്ചാലി പറയാന്‍ പോവുന്ന സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ"

പൊട്ടനായ ഇന്ദ്രന്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി "അതെന്തു സംഭവം"

അഹല്യ ചിരിച്ചു "രജസ്വല.. ചാല്‍ തീണ്ടാരിക്കുളി.. അത് കഴിഞ്ഞു ഏഴു ദിവസമേ ആയുള്ളൂ"

ഇന്ദ്രന് തുള്ളിച്ചാടാന്‍ തോന്നി. സുരക്ഷിത കാലം. സംഗതി മേല് കുടുങ്ങില്ല. അദ്ദേഹം അകത്തേയ്ക്ക് കയറിക്കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു "അത് സാരമില്ല"

അഹല്യ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു "ഇല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട.. എനിക്കും മുട്ടീട്ട് വയ്യ"

"അഹല്യ എന്നതിന് ഉഴുതിട്ടില്ലാത്ത ഭൂമി എന്നും അര്‍ത്ഥമുണ്ട് അത് കൊണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു കിളയ്ക്കണം." ഇന്ദ്രന്റെ ലഗാന്‍ കണ്ട അഹല്യയ്ക്ക് അല്പം പേടി തോന്നി എന്ന് തോന്നുന്നു. പരിപാടി തുടങ്ങി. പതിയെ തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രന്‍ കത്തിക്കയറി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍ ഒരു വണ്ടിനെ പോലെ ഇന്ദ്രന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ പറന്നു നടന്നു. കഴുത്തിലൂടെ വഴുതിയിറങ്ങിയ വണ്ട് അവളുടെ നെഞ്ചില്‍ രണ്ടു കരിവണ്ടുകളെ കണ്ടു വണ്ടറടിച്ചു. മൃദുലമായ ആ കുച കുംഭങ്ങളെ ഇന്ദ്രന്‍ തഴുകിയുണര്‍ത്തി. വണ്ടുകളെ ഇന്ദ്രന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ വിഴുങ്ങിയപ്പോള്‍ അഹല്യുടെ നഖങ്ങള്‍ ഞെണ്ടുകളെപ്പോലെ ഇന്ദ്രന്റെ പുറത്തമര്‍ന്നു. ഇന്ദ്രന്‍