Chapter Title : അഹല്യയുടെ ട്രെയിൻ യാത്ര [ആദിദേവ്]

വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ സംസാരം കൂടുതലും കാമസൂത്രയെ പറ്റി ആയിരുന്നു. എനിക്ക് അറിയാവുന്നതും ഞാൻ പഠിച്ചതുമെല്ലാം ഞാൻ അവൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. കാലഹരണപെട്ടു പോയ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ പൗരാണിക കാലഘട്ടത്തിൽ എഴുതപെട്ട കാമസൂത്ര ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

രണ്ടു മൂന്നു തവണ ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും മതിവന്നില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ വീണ്ടുമൊരു തവണ കൂടി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ഊർജവും ഇല്ല. കാരണം കഴിഞ്ഞ തവണ ബന്ധപ്പെട്ടത് ഏതാണ്ട് രണ്ടു മണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ നീണ്ടു പോയി. വളരെ പതുക്കെ സമയമെടുത്തു ആസ്വദിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും ചിലവഴിച്ചത്.

അന്നു രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടെ ഞങ്ങൾ പൻവേൽ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി.

“സിദ്ധാർത്ഥ്, ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കാറിൽ വരുന്നോ? എന്തായാലും നമ്മൾ ഒരേ റൂട്ടിൽ അല്ലേ പോവേണ്ടത്?”

അവളത് ചോദിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും ഒരു നിമിഷം ഞാൻ സംശയിച്ച് നിന്നു.

“നമ്മൾ ഒരേ റൂട്ടിൽ അല്ലേ പോവേണ്ടത്, കൂടെ വാ. പോകുന്ന വഴി ആർദ്ര ചേച്ചിയെ പരിചയപ്പെടാലോ.” അഹല്യ എന്തോ അർത്ഥം വെച്ചു പറഞ്ഞപോലെ എനിക്കു തോന്നി.

സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പുറത്തു ഇറങ്ങി ഒരു ടാക്സി സ്റ്റാൻഡിൻ്റെ അടുത്ത് കാത്തു നിന്നു. പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഹോണ്ട സിറ്റി കാർ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വന്നു ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്തി. അതിൽ നിന്നും ഒരു ശാലീന സുന്ദരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. ആരും കണ്ടാൽ ഒരു നിമിഷം ഒന്നു നോക്കി നിന്നു പോവും.

അത് ആർദ്രയായിരുന്നു. ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ സുന്ദരിയാണ് അവൾ. അഹല്യ അവളെ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം കണ്ടതിൻ്റെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ കുറച്ച് നേരത്തേയ്ക്ക് അവരെന്നെ മറന്നു പോയെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഏതായാലും ആ സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ ആർദ്രയെ പൂർണമായി നിരീക്ഷിച്ചു. അഹല്യയെ പോലെ തന്നെ മുടി കളർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കട്ട് ചെയ്തു നിർത്തിയിട്ടുമുണ്ട്.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അഹല്യയുടെമൂത്ത സഹോദരിയെ പോലെ തോന്നും. എന്നാലോ, ആകാര വടിവിൽ അവൾ ചേച്ചി തന്നെയാണ്. ഹവർ ഗ്ലാസ്സ് തോറ്റ് പോകുന്ന ശരീരവടിവ് ആണ് എന്നെ ആദ്യം ആകർഷിച്ചത്. ജിമ്മിൽ