Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

നിന്റെ മാറിടങ്ങൾ എന്റെ ദേഹത്തു മുട്ടിയിട്ടില്ല. നീയൊരു നല്ല പെണ്ണാണ് അശ്വതി. നിന്നെയെനിക്ക് വേണം. പിടിവാശികൾ ഒക്കെ കളഞ്ഞു സ്വയം ഒന്നാലോചിക്ക്. റാണിയായി നിനക്കും നിന്റെ മക്കൾക്കും ഇവിടെ കഴിയാം. വെപ്പട്ടിയായിട്ടല്ല.. എന്റെ ഭാര്യയായി...”

അതും പറഞ്ഞ് അയാളവളുടെ മാദകമുണർത്തുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചപ്പോൾ അവൾ വേഗം മുഖം വെട്ടിച്ചു. മാധവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ഉപ്പ് രസം പുരണ്ട തുടുത്ത കവിളുകളിൽ അമർന്നു. ബലമായി തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൾക്കതിനായില്ല. ഏങ്ങി നിന്നു.

ആഞ്ഞു ചുംബിച്ച് അവളുടെ മണവും നുകർന്ന ശേഷം പതിയെ വിട്ട് പുറകിലേക്ക് മാറി. അപമാനവും സങ്കടവും കൊണ്ട് അശ്വതി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലുമാവാതെ കൈകാലുകൾ ബലം ക്ഷയിച്ചു.

“ഹൊ.. ഇതാണ് ഈ പെണ്ണുങ്ങളുടെ കാര്യം.. കരയുന്നോ..? കരയാനും മാത്രം ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ..”

“ചുമ്മാ കരഞ്ഞു സംഗതി വഷളാക്കേണ്ട..വേറൊന്നും ഇവിടെ നടന്നിട്ടില്ല.. വേഗം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങൾ എടുക്ക്.. അവൻ തിരക്കും..”

മാധവന്റെ വാക്കുകളൊന്നും കേൾക്കാനാകാതെ ചുമരിനോട് ചാർന്ന് താഴെക്കിരുന്നു പോയി പെണ്ണ്.

“പേടിക്കേണ്ട.. ബലമായി ഞാൻ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ഞാൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത് നിന്റെ സ്നേഹം മാത്രമാണ്.. എല്ലാത്തരത്തിലും..!!”

നിമിഷങ്ങളോളം മൗനം പിടിമുറുക്കിയ റൂമിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അശ്വതിയുടെ വിതുമ്പുന്ന സ്വരം മാത്രം കേൾക്കാം. അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.

“അശ്വതി വെറുതെ എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കല്ലേ.. വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങൾ എടുക്ക്.. വേഗം..

പ്രസാദ് ഇപ്പൊ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടാവും.. എത്ര നേരമായി വന്നിട്ട്..”

എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നനങ്ങാതെ വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുക്കുകയാണ് പെണ്ണ്. മാധവന്റെ ക്ഷമ നശിച്ച് ഒച്ചയിട്ട സമയം അവളൊന്ന് പേടിച്ചു.

സങ്കടം വന്ന് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി അവളയാളെ നോക്കി പതിയെ എണീറ്റു. അപ്പോഴും കാലുകൾ നിലത്തുറക്കുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തിലേപ്പേഴോ ഉണ്ടായ ട്രോമയുടെ അവശേഷിപ്പുകൾ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു. അയാൾ വീണ്ടും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അവളുടെ ബോധം പോയേനെ.

“മ്മ്.. വേഗം..”

മാധവൻ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു. ഇത്രക്ക് അപമാനം സഹിച്ച ദയനീയവസ്ഥ അശ്വതിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പാതി ചിമ്മുന്ന കണ്ണുകളിലെ വെള്ളം നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ അവൾ ഓരോ സാധനങ്ങളായി എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് നോക്കികാണുകയാണ് മാധവൻ.

അയാളും കൂടെ സഹായിച്ച്