Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

വണ്ണമുള്ള കൈത്തുടകളിലേക്ക് തടവി പിടിച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തിച്ചു.

“ബാക്കി വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ എടുത്തു വെക്കാം.. മോളെ ഉറക്കിയിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരണം.”

“ഒന്ന് മാറ്..”

കേട്ട ഭാവം വെക്കാതെ അവളയാളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു മാറ്റി. വാതിൽ തുറന്ന് മകളെ കാണാനുള്ള വെപ്രാളമായിരുന്നു അശ്വതിക്ക്. മാധവന്റെ കണ്ണുകളാണെങ്കിൽ അവളുടെ പിന്നിലും. വിരിഞ്ഞ കുണ്ടി പന്തുകളുടെ വിടവിലേക്ക് കയറി നിൽക്കുന്ന നനഞ്ഞ പാവാടയുടെ നേരിയ തുണി..!

വാതിൽ തുറന്നതും മാധവൻ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി നിന്നു. ചിന്നുമോളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. വാതിലടഞ്ഞു.

ചിന്നുമോളെ കണ്ടപ്പോൾ അശ്വതിക്ക് എ ന്തെന്നില്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി.  ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മുട്ടിലിരുന്നു കൊണ്ട് മാറിലേക്ക് പുണർന്നു.

“അമ്മേടെ മോളെന്തിനാ കരയുന്നെ..ങ്ങേ.. അമ്മയിവിടില്ലേ...”

അശ്വതി കൊച്ചിനെ വാരിയെടുത്തു. അമ്മയെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ ചിന്നുമോളുടെ കരച്ചിൽ മാറി പിതുക്കമായി.

“കരയണ്ടാട്ടോ.. അമ്മ വന്നില്ലേ..”

“അമ്മ.. അമ്മയെവിടെ പോയെ..?”

“എവിടെയും പോയില്ലല്ലോ.. മോൾടെ അടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായില്ലേ..?”

“എൻറെ ഉറക്കം ഞട്ടിയപ്പോ കണ്ടില്ലല്ലോ..”

“അതോ.. അമ്മയോന്ന് മേല് കഴുകാൻ പോയതാ.. അമ്മേടെ ഡ്രെസ്സൊക്കെ കണ്ടില്ലേ..”

“മ്മ്..”

“കരയണ്ടാട്ടോ..”

“മ്മ്..”

“എങ്കി നമുക്ക് ഉറങ്ങാം..?”

അശ്വതി കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

“മോൾടെ ശബ്ദം കേട്ട് അച്ഛൻ എണീറ്റിരുന്നോ..?”

“ഇല്ല.. അച്ഛൻ നല്ല ഉറക്കാ..”

ആ നിഷ്കളങ്ക വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല. അവൾ കൊച്ചിനെ ബെഡിൽ കിടത്തി അരികിൽ കിടന്നു. മുടിയിഴയിൽ തഴുകി കൊടുത്ത് കുറച്ചു സമയം നീങ്ങുമ്പോഴേക്കും ചിന്നു മോൾ ഉറക്കം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഇരുളുകൾ മറഞ്ഞ മുറിയിൽ കണ്ണുകൾ വെളിച്ചം തേടുകയാണ്. ചെയ്ത പാപമോർത്തു മനസ്സ് വളരെ കലുഷിതമായി. ഒന്നുമറിയാതെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന മൂന്ന് ജീവിതങ്ങൾ. തന്റെ കുടുംബം. അതെല്ലാം മറന്ന് മനസ്സ് അംഗീകരിക്കാതെയിരുന്ന മാധവനോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ തികട്ടുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു അവൾക്ക്. തല പിളരുന്നത് പോലെ..

ഏത് നശിച്ച നിമിഷത്തിലാണ് അയാൾക്ക് മുന്നിൽ വഴങ്ങേണ്ടി വന്നത് എന്നാലോചിച്ചു ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. പക്ഷെ അനുഭവിച്ച സുഖങ്ങളെല്ലാം ശരീരത്തിലെ തിണിർപ്പുകൾ പോലെ അവശേഷിക്കുന്നു. അയാളോട് വെറുപ്പൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷെ