Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

ഇത്തവണ അശ്വതിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ കടിച്ചു പിടിച്ച പുഞ്ചിരി കൃത്യമായി തെളിഞ്ഞു.

“ചെല്ല്.. ചെന്ന് ഫോണെടുക്ക്.. ഏതെങ്കിലും അത്യാവശ്യ കാരനാവും.!”

“നീയും വാ..”

അയാൾ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എന്തിനെന്നറിയാതെ കൂടെ പോകുന്ന വഴി അവൾ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കും നോക്കി. ഏട്ടനുറക്കം തന്നെയാണെന്നുറപ്പിച്ചു.

മുറിയിൽ കയറി മാധവൻ ഫോൺ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് അവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബെഡിലിരുന്നു.

“ഹലോ...”

“ഇല്ല വൈകില്ല.”

“രണ്ട് മണിക്കല്ലേ..?”

“വരും. മീറ്റിംഗിന് ഞാൻ വരാതിരിക്കുമോ. കാറിനു ചെറിയൊരു പ്രോബ്ലം..!”

മാധവന്റെ ഫോൺ സംഭാഷങ്ങളും കേട്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ അയാളുടെ അടുത്തിരിക്കുകയാണ് അശ്വതി.

പാവം..! ഇത്തവണ കണ്ടൻ പൂച്ചക്ക് പാല് കുടിക്കാൻ അവസരമില്ല..!

അഞ്ചു മിനുട്ട് കൂടെ നീണ്ട കോള് കട്ട് ചെയ്ത് മാധവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“മ്മ്.. എന്തു പറ്റി..?”

മാധവന്റെ തോളോട് അരുമയായി ചേർന്നിരുന്ന അവളുടെ ചോദ്യം.

“ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം..”

അയാളുടെ കടുത്ത നിരാശ കലർന്ന സംസാരം കേട്ട് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു. കവിളുകൾ വികസിച്ച് പല്ലുകൾ കാണിച്ചുള്ള അശ്വതിയുടെ സൗന്ദര്യമാർന്ന ചിരി ആദ്യമായി കാണുകയാണ് മാധവൻ. നല്ല സന്തോഷം തോന്നി.

“എന്തിനാടി കിണിക്കുന്നെ..?”

അയാളവളെ കൊഞ്ചിച്ചു.

“അപ്പോ ഇത്തവണ പൂച്ചക്ക് കണ്ണടച്ച് പാല് കുടിക്കാൻ യോഗമില്ല..”

അത് കേട്ട് അയാൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ആദ്യമായാണ് അശ്വതി ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നതും.

“രണ്ട് മണിക്കേ അവിടെ എത്തേണ്ടു..”

“ഓ..”

“ശ്രമിച്ചാൽ നമുക്ക് യോഗമുണ്ടാക്കാം..”

“വേണ്ട.. വേണ്ട.. ചെല്ലാൻ നോക്ക്..”

“മ്മ്..”

അയാൾ നിരാശനായി മൂളി

“ഞാൻ വേഗം ഭക്ഷണം എടുത്ത് തരാം.. കഴിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കോ..