Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

വിഷമമുണ്ടാകും..?”

അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എടി.. നീയൊരു പെണ്ണാണ്. അയാൾ നിന്റെ മുലകളിൽ പിടിക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നിനക്കതിന്റെ സുഖം കണ്ടില്ലെന്ന് വെക്കാനാവില്ല..!”

പ്രസാദ് അവളുടെ മുഖം നോക്കി പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാനായില്ല അശ്വതിക്ക്. കാരണം അത് സത്യവുമാണ്.

“അച്ചൂ..ശെരിയല്ലേ..?”

സമ്മതിക്കാനുള്ള അത്യധികം മടിയോടെ അവൾ നോട്ടം താഴ്ത്തി.

“നീയൊരിക്കിലും എന്റെ മുന്നിൽ പിഴച്ചവളാകില്ല. കാരണം ഈ അവസ്ഥകൾ ഇങ്ങനെയാകാതിരിക്കാൻ നീ കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞാനാണ് ഇവിടെ കുറ്ക്കാരൻ..ഞാൻ മാത്രം..”

“ഏട്ടാ...”

വിതുമ്പലോടെ അവളവന്റെ വിരലുകളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“ശെരിയല്ലേ.. കഴിഞ്ഞ രാത്രി അയാൾ കുറച്ചധികം നിന്നെയെന്തെങ്കിലും ചെയ്തു കാണും..അല്ലേ..?”

കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കവിളിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങുന്ന കണ്ണീരിൽ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ  അവൾ പ്രസാദിനെ നോക്കിയിരുന്നു.

“ഏട്ടനെന്നോട് ക്ഷമിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ..?”

“പറ്റും... ഞാൻ അല്ലാതെ വേറെ ആരാ നിന്നോട് ക്ഷമിക്കേണ്ടത്..”

“അയാളെന്നെ എന്തു ചെയ്താലും..?”

“മ്മ്..”

കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം സങ്കടത്തോടെ അവന് മൂളേണ്ടി വന്നു. അവളുടെ കവിളുകളിലെ കണ്ണ് നീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട്.

അവളെന്തുദ്ദേശിച്ചു കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചതെന്ന് പെട്ടെന്ന് അവന്റെ തലക്ക് പോയില്ല.

“ഏട്ടാ.. ഇതൊക്കെ ഈ സാഹചര്യം കൊണ്ട് പറയുന്നതാണോ.. ശെരിക്കും ഏട്ടന് അങ്ങനെ പറ്റുമോ..?”

“രണ്ടായാലും എനിക്കങ്ങനെ പറയാനല്ലേ പറ്റു അച്ചൂ.. പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ നിന്നെയും കൊണ്ട് ഇവിടുന്ന് മാറണ്ടേ.. എവിടക്ക് പോകും..? എങ്ങനെ ജീവിക്കും..?”

ഉത്തരമില്ല..!!

രണ്ടാളുടെയും കൺ ചലനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വാചലമാവുകയുമാണ് നിമിഷങ്ങൾ.

“എടി, ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ..?”

എന്താ എന്ന ഭാവത്തോടെ അവളുടെ വിടർന്ന