Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 5 [ഏകലവ്യൻ]

“ആ പ്രസാദേ..”

കയ്യിലുള്ള കോണ്ടത്തിന്റെ പാക്കറ്റ് അരയിൽ തിരുകി, വാക്കർ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രസാദിന്റെ അടുത്തേക്ക് മാധവൻ വന്നു. അയാൾ അരയിൽ തിരുകിയ സാധനമെന്താണെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

പുറത്തു പ്രകടമാക്കാത്ത നടുക്കം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അയാൾ ശെരിക്കും കണ്ടു.

മാധവന് ഒരു തരം ഉന്മാദം..!!

“വാക്കർ ഇല്ലാതെ നടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ നിനക്കിപ്പോൾ..?”

“അ.. കുറേശ്ശേ പറ്റുന്നുണ്ട്..”

“മ്മ്..നടന്നു ശ്രമിക്ക്..”

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“എപ്പോഴും ഈ മുറിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നാൽ മനസ്സ് മടുത്തു പോകും.. ഇടക്കൊക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങ്..”

അവൻ അയാളെ നിസംഗമായി നോക്കി.

“ചെല്ല് കുറച്ചു നേരം സിറൗട്ടിൽ ഇരിക്ക്.. കുറച്ചു ശുദ്ധവായുവൊക്കെ കൊള്ള്..”

അയാൾ അവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“വേ.. വേണ്ട.. മാധവേട്ട..”

“ചുമ്മാ നടക്കെടാ..”

അയാളുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ വഴങ്ങി, അവന് പുറത്തേക്ക് നടക്കേണ്ടി വന്നു.

മാധവൻ അവനെ ഇറയത്തെ സിറൗട്ടിന്റെ ചുമരിൽ ചേരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നയിച്ചു.

“ഇവിടെ ഇരിക്ക് കുറച്ചു നേരം.”

വാക്കർ കുറച്ച് ദൂരേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. അത് കണ്ട് അവന് പേടിയായി.

“അ.. അശ്വതി എവിടെ..?”

“ഹ..ഹ...”

മാധവൻ ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അതവന് കൂടുതൽ ഭയമുണ്ടാക്കി.

“നിന്റെ ഭാര്യയെ എന്നോടാണോ ചോദിക്കുന്നെ പ്രസാദേ..”

അയാളുടെ വില്ലത്തരം നിറഞ്ഞ ചോദ്യവും. സ്വർണം കെട്ടിയ പല്ലു കാണിച്ചുള്ള ചിരിയും. പ്രസാദിന്റെ വാ അടഞ്ഞു പോയി.

“ഞാൻ കൊണ്ടു വരാം അവളെ.. നീ കുറച്ചു നേരം ഇവിടെയിരിക്ക്..!”

“മാധവേട്ടാ...”

“എന്താടാ..?”

“അവളെ.. അവളെ വെറുതെ വിടണം.. ഞാൻ കാല് പിടിക്കാം..”

“ഹ.. അതിനു ഞാനെന്തു ചെയ്യുന്നു ന്നാ..?”

മാധവന് ദേഷ്യം വന്നു. പ്രസാദിന് ഉത്തരം