Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

പറഞ്ഞു. പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രസാദിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വന്ന ചിന്തയെന്തെന്നാൽ അവർ എന്താണ് സംസാരിച്ചതെന്നായി. അതെങ്ങാനം ചോദിച്ചാൽ അവളുടെ മുന്നിൽ ഞാനൊരു സംശയ രോഗിയാവും എന്നത് തീർച്ച..! വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിൽ അവനാകെ പുകഞ്ഞു.

കാര്യങ്ങൾ പ്രസാദിനെ ധരിപ്പിച്ച ശേഷം അവൾ ഇളയകൊച്ചിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി, ബെഡിലിരുന്ന് കൊച്ചിനെയെടുത്ത് കൊഞ്ചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരഞ്ചു മിനുട്ട് നീങ്ങിയില്ല. വാതിൽക്കൽ വീഴുന്ന വലിയ നിഴൽ മറയോടെ മാധവൻ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

“പ്രസാദേ.. എങ്ങനുണ്ടെടാ ഇപ്പൊ..?”

സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ച് അകത്തേക്ക് വരികയാണ് മാധവൻ. പക്ഷെ ആ ശബ്ദവും മുന്നിൽ മാധവനെയും കാണുമ്പോൾ എന്തിനെന്നറിയാത്ത പേടിയാണ് പ്രസാദിന്റെ മനസിൽ വരുന്നത്. അശ്വതി കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.

“കഴിക്ക്.. കഴിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്ക്..”

പ്രസാദ് പാത്രം മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വന്ന് അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.

“ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്..?”

ഒരു വേള അവൻ അശ്വതിയെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ മാധവന്റെ നേരെയായി.

“ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും തോന്നുന്നില്ല..”

“അപ്പോ സുഖമാവുന്നുണ്ടെന്നർത്ഥം..! അല്ലേ..”

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. ആ നിമിഷം മാധവൻ അശ്വതിയെ ഒന്ന് നോക്കി വീണ്ടും പ്രസാദിന് നേരെയായി

“ഇനിയെപ്പഴാ കാണിക്കേണ്ടത്..? ഒരു വട്ടം കൂടെ പോകണമെന്നല്ലേ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്..”

“ആ അതെ..”

“എപ്പഴാ..?”

പെട്ടെന്ന് പറയാൻ കിട്ടാതെ അവൻ അശ്വതിയെ നോക്കിയ സമയം മാധവന്റെ കണ്ണുകളും അവളുടെ നേരെ ചലിച്ചു.

“എപ്പഴാടി..?”

“ശനിയാഴ്ച..”

മാധവന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ മറുപടി നൽകി മുഖം കുനിച്ചു.

“ആയിക്കോട്ടെ.. നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ഞാനല്ലേ ഉള്ളൂ ഇപ്പൊ.. ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വേണ്ട.. നിങ്ങൾക്ക് ഞാനുണ്ട്. ഇനിയിവൻ പണിക്ക് പോയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നിന്നേം ഇവളേം മക്കളേം എല്ലാം..”

മാധവന്റെ ആഢിത്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒന്ന് മിണ്ടാനാവാതെ ദയനീയമായി കേട്ടു നിൽക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. അയാൾ പറഞ്ഞതിന്റെ ധ്വനി മനസിലായിട്ടുമുണ്ട്.

“പ്രശ്നമില്ലല്ലോ ടാ..ങേ..?

മടിയോടെ അവൻ ഇല്ലെന്ന് തല കുലുക്കി. അശ്വതി എല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.

“എനിക്കറിയാം.. നിനക്ക് കുഴപ്പമുണ്ടാവില്ലെന്ന്.. നീയെന്റെ അനിയനെ പോലെയല്ലേ.. അപ്പൊ അനിയന്റെ കുടുംബത്തെ ഏട്ടന് നോക്കാമല്ലോ..അല്ലേ..?”

മൗനം തുടരുന്ന പ്രസാദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അയാൾ നിർദയനായി നോക്കി.