Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

വേണ്ടി വിറക്കുകയാണ് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ. വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. മാധവന് അത് മനസിലായി. അയാൾ പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി.

“എന്നെ പേടിക്കേണ്ട അശ്വതി..അന്ന് നടന്നത് എനിക്ക് പറ്റിയ തെറ്റാണ്.  നിന്നോട് അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതിന് ക്ഷമ പറയാൻ കൂടിയ ഞാൻ വന്നത്..”

സൗമ്യതയോടു കൂടിയ അയാളുടെ സംസാരം അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. നോട്ടത്തിനും ഒരലിവ്.

“നി എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.. ഇനി ഒരിക്കിലും എന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് അങ്ങനെയൊരു മോശം നിനക്ക് ഉണ്ടാകില്ല.. ഞാൻ ഉറപ്പ് തരുന്നു.”

“പ്രസാദ് എവിടെ പോയതാ..?”

“പുറത്തേക്ക്...”

അവളുടെ വായിൽ നിന്നും വിക്കി വന്ന സ്വരം. കേൾക്കാൻ ഇമ്പം തോന്നുന്ന സ്വര മാധുര്യം..!

“എന്താ കാര്യം..?”

“ജോലിക്ക് വേണ്ടി..”

“ആഹ..! കിട്ടുമോ എന്നിട്ട്..?”

അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് അവനെന്തിനാ ജോലി അന്വേഷിച് പുറത്തേക്ക് പോയത്.. ഞാൻ കൊടുക്കില്ലേ അവന് പണി..”

“മോളെ നിങ്ങളെന്നെ അന്യനായി കാണരുത്.. മാത്രമല്ല നിന്നോട് എനിക്കൊരു ഇഷ്ടവുമുണ്ട്.. ഞാൻ മറച്ചു വെക്കുന്നില്ല.”

ഞെട്ടലോടെ അവൾ അയാളെ നോക്കി.

“സത്യം.. അന്യന്റെ ഭാര്യയെ മോഹിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല.. പക്ഷെ നിന്റെ കഷ്ടപ്പാട്.. ഇങ്ങനെയൊന്നും ജീവിക്കേണ്ടവൾ അല്ല നി..”

“നിന്റെയീ വസ്ത്രം നോക്ക്..എത്റ പഴയതാ ഇത്...? പെണ്ണിനെ അണിയിച്ചൊരുക്കുന്നവൻ ആണ് ഭർത്താവ്.. കാതുകളിൽ കമ്മൽ.. താലിക്ക് പുറമെ കഴുത്തിൽ വീതിയും നീളവുമുള്ള സ്വർണ മാല. ഇരു കൈകളിലും നാലഞ്ച് വളകൾ.. അത് സ്വർണത്തിന്റെയായാലും കുപ്പി വാളയായാലും അഴകാണ്. അരക്കെട്ടിൽ അരഞ്ഞാണമാവാം.. കാലുകളിൽ പാദസരം.. എല്ലാം അണിയണ്ടേ.. എന്നാലല്ലേ ഒരു പെണ്ണ് പെണ്ണാകു...”

അയാളുടെ സംസാരം കേട്ട് അശ്വതിയുടെ വാ പൊളിഞ്ഞിരുന്നു. സ്ത്രീ വിഷയത്തിൽ ഇയാൾക്ക് ഇത്ര പഥ്യമുണ്ടോ എന്നാണ് ചിന്തിച്ചത്. അറിയാതെ ആണെങ്കിലും ആ നിമിഷം ഉള്ളിലൊരു ഭ്രമം തോന്നി പോയി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.

“ഞാൻ കാട് കയറിയല്ലേ... ശെരി ഇറങ്ങുവാ..”

തമാശ രൂപത്തിൽ പറഞ്ഞ് അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്ന് വാതിൽ പടിയിൽ നിന്നു. അപ്പഴും അവളുടെ നോട്ടം അയാളുടെ നേരെ തന്നെയുണ്ട്. മാധവനും ഒരത്ഭുതം തോന്നി. പെണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന് മനസിലായി.

“നിന്നെ